Adana'yı Tanıyalım

Adana'yı Tanıyalım


Dünya meşagati ve memurluğum nedeniyle 30 seneden fazla memleketim Adana'dan uzak kaldım.

2004 Yılından emekli olduktan sonra, Ademoğlunun ilk yerleşik hayata geçtiği Adana'ya bende yerleştim. 

Artık dünyanın kültür merkezi, her sokağında ve köşesinde buramburam tarih kokan, insanlığın üst seviyede olduğunu düşündüğüm ve kültür çalışması yapan biri olarak Adana'da yaşıyacağıma seviniyorum ama; 2005 yılında Adana ile ilgili ilk hüsranım bir televizyon proğramı yarışmasında; sunucu, konuşmacıya Adana ile ilgili sordu. Yarışmacı, Adana'nın hangi bölgede olduğunu bilmiyorum dedi. Sunucu ip ucu olarak Mersin ilinin doğu sınır komşusu diye hatırlattı. 

Demek istediğim şu ki, Ademoğlunun ilk yerleşik hayata geçtiği beldeyi yani Adana'yı demek ki tanıtamamışız.

Adana'yı tanımak, bilgi sahibi olmak için yazar, çizer, düşünür, basın yayıncı dostlar edindim ve Çukurova üniversitesi ile tanıştım. Böylece kıymetli bilgilere ulaştım. 

İnternen TÜRKMEDYA, basılı İskele, int. Karataş, int. Adana Post gibi gazete ve basılı Türkiye Polis dergisinde yazı ve kendi çekimim fotoğraflar zamanla yayınlandı.

Daha öncede internet gazete köşemde yazdıklarımı sayfamızda da paylaştım. Şimdi ise aynı yazıları, ilginizi çeker diye

zamanla tefarruata girneden kısa kısa bilgi ile paylaşacağım. Gezerek ve değişik kaynaları inceliyerek bilgileri siz genişletebilirsiniz.

Acizane derlediğim bilgilerle Adana'yı tanıyalım ve tanıtalım. İyi okumalar.

İsa Beçik 

Fotoğraf Ramazanoğullar Beylik zamanı 1509 yılında temeli atılmış 516 yıllık, halen kullanılan dünyanın en eski taş binalarından. Adana Ulu Cami




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Böyle Çimdinizmi

Resim
Hiç Böyle Çimdiniz mi Köyde ilkokulda okurken koşar oynar toz toprak çamur olurduk. Evet, yaz mevsiminde anama oynamaya gidecem dediğimde; bakır güğümü güneşin olduğu yere koy, su kabağı ile tulumbadan su taşı, güğümü doldur,  derdi. Güğümü tulumbadan doldursam ağır olur kaldıramazdım. Onun için kabak tası ile suyu taşırdım. Güğümü güneşe yakın olsun, çok ısınsın diye taşın üzerine koyardım. Su kabağı tas ile güğümü doldurur ve kapatırdım. Sonra oynamaya giderdim. Oyun dönüşü güğümün yanına bakır teşt konur ve içine girerdim. Beni çimdirirken anamda tahta iskembeye otrurdu. Yeşil sabun kullanılırdı gözümü yaksada sesimi çıkartmazdım.  Böylece anamda beni bir güzel çimdirirdi. O zaman çeşme, elektrik ve güneş enerjisi ile şampuan yoktu. İşte benim böyle çimdiğim oldu. Hatıra olsun diye sıcak havada torunuma anlattım, bende yıkanacağım dedi. Köydeki gibi güneşe pilastik bidon koydum. Isındığını fark edince plastik leğen içerisine çocuğu oturttuk ve plastik bardak kullanarak çimd...
Devamı

Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği

Resim
Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği ""ÖLDÜKTEN SONRA RUHUN İLK "40' GÜNÜ NASIL GEÇER? Ruh bedenden ayrılır, ama bir süre cesedin başındadır. Defin sırasında etrafındaki her şeyi duyar, görür; ama müdahale edemez. Münker ve Nekir gelir, ruh ilk sorgusunu kabirde verir. Kabir ya nurla dolar ya da karanlıkla dolar. Ruh, ailesinin hâlini izler, özellikle ilk 7 gün. Bu süreçte rüyalarla mesaj vermeye çalışır. Okunan dualar, yapılan hayırlar doğrudan ona ulaşır. Yanında sadece bir şey vardır: Hayattaki amelleri. 7'si, 40'ı, 52'si... Bu günler sadece gelenek değil; ruhun beklediği duraklardır. Kırkıncı gün, bir eşik atlanır. Ruh artik yeni âleme geçer."" Alıntı * Köyde büyüklerimden bu konuyu aynen duymuştum ve uygulanırdı. Cenaze evine komşuları, akrabaları ve yakınları yemek taşırdı. Yemek zamanı toplanılır ve dua yapılırdı. Demeki 7'si, 40'ı, 52'sinde dua yapılması gerekiyor.  Geçenler Sarıçam ilçesinde 3. Gün taziye evine git...
Devamı

Santral Görevlisi ve Dilenci

Santral Görevlisi ve Dilenci Santral görevlisi anlatmıştı. Oruç zamanı Ramazan ayı idi. Görevden çıktım eve gidiyordum. Sokağımızın başında dervisten indim. Ayın sonu ve yarın maaş alacağız.  Çarşıdan eve gelirkin param olmadığı için hiç bir şey alamadım. Cebimde sadece ekmek parası vardı. Ekmeğide evimizin yanındaki bakkaldan alacaktım. Yürüyerek sokağı yarıladıktan sonra arkamdan biri yaklaştı, "Allah rızası için bir ekmek parası verirmisin" dedi. İnayet olsun dedim ama bir daha ekmek parası istedi. Oralı olmadım. Birkaç adım yürüdükten sonra yarın ödemek kaydıyla ekmeği bakkalımızdan alırım düşüncesi ile cebimdeki ekmek parasını vermek istedim. Çok geçmeden dönüp geriye baktığımda sokakta dilenci yoktu. Sokağımızda tali yol, sokak ve başka geçiş alanı yoktur. Dilenci bir anda yok oldu. Aklıma çok şey geldi ama işişten geçmişti. Bakkaldan ekmek aldım ve eve girdim. İftar vakti oldu, akşam ve yatsı namazını kıldıktan sonra yattım. Gece bir rüya gördüm... Dilenci rü...
Devamı