Kibirli Akraba ve Bazı Köylüm
Kibirli Akraba ve Bazı Köylüm Yemek piştiğinde kokusu komşuya gitmiştir diye veya gören olursa göz hakkı var diye, yediğini içtiğini bölüşen edepli bir gelenek vardı Gölkaya'da. Kibirli insan yoktu. Topraktan geldik toprağa gideceğiz tavezusu ile hayat devam ederdi. Belki bir tas yemeğe muhtaç köylümüz varmı diye bir birlerine sorardı Gölkayalılar. Köyde dar çevrede yılların özlemiyle öylesine samimi, sıcak coşkulu ve içten bir birimize sarılıp yaşadığımız yer, ç ocukluk ve gençlğimin geçtiği ev. Bu ev şimdi bir insana hasret kalmış halde. Sessizliğin çöktūğū evi yıllar sonra görünce ellerim belimde öylece kalakaldım. Bir zamanlar avlusunda çığlıklar atarak koşup oynadığım cocukluğum geldi aklıma. Yaz mevsimi yeni toprak çekilip loğ taşıyla sıkıştırılmış damında cibinlik içinde yıldızlara bakıp yattığımız geceler gelmişti aklıma. Kuyudan tulumba ile çekilen suyun sesi, ağaçdaki kuşun şakımasını hatırladım. İnsana hasret kalan evimizi görünce d oğum, ölūm, gidenler ve ...