Yöremiz Özellikleri

Adil ve Doğru Düşünelim Bir kaç ay önce uluslararası TV kanalları ile ilgili doğru habercilik anketi yapılmış. TRT HABER ile AA en doğru haber yaptığını okumuştum.  Günümüzde Türkiye'de 523 TV kanalı, 1000 Radyo kanalı var. En doğru haber TRT HABER ile AA olduğu uluslararası anketten anlaşılıyor. Dün bir parti genel başkanı vefat etmiş haberini öğrendim. Bu genel başkan siyonist mason hizmetkarı ve sol bir partinin gizli en üst danışmanıymış.  Sağ parti olarak görünen ve Müslümanlardan aldığı oylarla genel başkan ve milletvekili olarak TBMM deki yerini vaktiyle hep korumuş. Malatya iline bir seçim çalışmasına geldiğinde, konuşma yapmak için umuma açık bir kahvehaneye girip ve halkın içinde olduğunu anlatabilmek için, garsondan şişe soğuk bira istemiş. Garson "kahvehanelerde bira satışı yasaklandı" deyince, bu genel başkan "bir avuç Müslüman için bira yasaklanırmı" demiş. Demem o ki yöremizde herkes siyasetle uğraşıyor, ya da uğraşanlar seçmeni yönlendiriyor. Kim...

Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği ""ÖLDÜKTEN SONRA RUHUN İLK "40' GÜNÜ NASIL GEÇER? Ruh bedenden ayrılır, ama bir süre cesedin başındadır. Defin sırasında etrafındaki her şeyi duyar, görür; ama müdahale edemez. Münker ve Nekir gelir, ruh ilk sorgusunu kabirde verir. Kabir ya nurla dolar ya da karanlıkla dolar. Ruh, ailesinin hâlini izler, özellikle ilk 7 gün. Bu süreçte rüyalarla mesaj vermeye çalışır. Okunan dualar, yapılan hayırlar doğrudan ona ulaşır. Yanında sadece bir şey vardır: Hayattaki amelleri. 7'si, 40'ı, 52'si... Bu günler sadece gelenek değil; ruhun beklediği duraklardır. Kırkıncı gün, bir eşik atlanır. Ruh artik yeni âleme geçer."" Alıntı * Köyde büyüklerimden bu konuyu aynen duymuştum ve uygulanırdı. Cenaze evine komşuları, akrabaları ve yakınları yemek taşırdı. Yemek zamanı toplanılır ve dua yapılırdı. Demeki 7'si, 40'ı, 52'sinde dua yapılması gerekiyor.  Geçenler Sarıçam ilçesinde 3. Gün taziye evine git...

 Kibirli Akraba ve Bazı Köylüm Yemek piştiğinde kokusu komşuya gitmiştir diye veya gören olursa göz hakkı var diye, yediğini içtiğini bölüşen edepli bir gelenek vardı Gölkaya'da. Kibirli insan yoktu. Topraktan geldik toprağa gideceğiz tavezusu ile hayat devam ederdi. Belki bir tas yemeğe muhtaç köylümüz varmı diye bir birlerine sorardı Gölkayalılar. Köyde dar çevrede yılların özlemiyle öylesine samimi, sıcak coşkulu ve içten bir birimize sarılıp yaşadığımız yer, ç ocukluk ve gençlğimin geçtiği ev.  Bu ev şimdi bir insana hasret kalmış halde. Sessizliğin çöktūğū evi yıllar sonra görünce ellerim belimde öylece kalakaldım. Bir zamanlar avlusunda çığlıklar atarak koşup oynadığım cocukluğum geldi aklıma. Yaz mevsimi yeni toprak çekilip loğ taşıyla sıkıştırılmış damında cibinlik içinde yıldızlara bakıp yattığımız geceler gelmişti aklıma. Kuyudan tulumba ile çekilen suyun sesi, ağaçdaki kuşun şakımasını hatırladım. İnsana hasret kalan evimizi görünce d oğum, ölūm, gidenler ve ...

Köyümüzde Bu Kadar Gazi Varmı Gölkaya'da bu kadar Gazi varmı? demenize gerek yok. 2010 Yılında ki araşrırmama göre köyümüzün nüfusu 3000 rakamını geçmiştir. Buluşma ve görüşme mekanımız olmadığı için anlıyamıyoruz. * Ülkemizde savaş zamanı askerlik dönemleri nedeniyle asker olanlar, şubede kaydı olduğu için Şehitlik veya Gazilik unvanı ve madalya verilmiştir.  Biliyorsunuz ki bu durum dışında "vatan, millet, namus" deyip, askerlik şubesine kayıt dahi yaptırmadan düğüne gider gibi cepheye, savaşa gönüllü gidenler vardır. İşte bunların isimlerini sadece aileleri bilmektedir. O dönem aileler de günlük defteri veya başka bir yere not yazmamıştır. Yaşayan kuşak o zaman biliyordu. Sonraki kuşaklardan büyüklerini dinleyen ve hatırlayan vardır. Bunları kayda almak gerekiyor. * Kayıtlı olarak Koreye savaşa gidip ölene Şehitlik, yaralı veya sağlam dönen askerlerimize Gazilik madalyası ve unvanı verilmiştir. Bir konferansta da akademisyen konuşmacıdan dinlemiştim.  Savaşa katılıp öl...

Santral Görevlisi ve Dilenci Santral görevlisi anlatmıştı. Oruç zamanı Ramazan ayı idi. Görevden çıktım eve gidiyordum. Sokağımızın başında dervisten indim. Ayın sonu ve yarın maaş alacağız.  Çarşıdan eve gelirkin param olmadığı için hiç bir şey alamadım. Cebimde sadece ekmek parası vardı. Ekmeğide evimizin yanındaki bakkaldan alacaktım. Yürüyerek sokağı yarıladıktan sonra arkamdan biri yaklaştı, "Allah rızası için bir ekmek parası verirmisin" dedi. İnayet olsun dedim ama bir daha ekmek parası istedi. Oralı olmadım. Birkaç adım yürüdükten sonra yarın ödemek kaydıyla ekmeği bakkalımızdan alırım düşüncesi ile cebimdeki ekmek parasını vermek istedim. Çok geçmeden dönüp geriye baktığımda sokakta dilenci yoktu. Sokağımızda tali yol, sokak ve başka geçiş alanı yoktur. Dilenci bir anda yok oldu. Aklıma çok şey geldi ama işişten geçmişti. Bakkaldan ekmek aldım ve eve girdim. İftar vakti oldu, akşam ve yatsı namazını kıldıktan sonra yattım. Gece bir rüya gördüm... Dilenci rü...

Adana'yı Tanıyalım Dünya meşagati ve memurluğum nedeniyle 30 seneden fazla memleketim Adana'dan uzak kaldım. 2004 Yılından emekli olduktan sonra, Ademoğlunun ilk yerleşik hayata geçtiği Adana'ya bende yerleştim.  Artık dünyanın kültür merkezi, her sokağında ve köşesinde buramburam tarih kokan, insanlığın üst seviyede olduğunu düşündüğüm ve kültür çalışması yapan biri olarak Adana'da yaşıyacağıma seviniyorum ama; 2005 yılında Adana ile ilgili ilk hüsranım bir televizyon proğramı yarışmasında; sunucu, konuşmacıya Adana ile ilgili sordu. Yarışmacı, Adana'nın hangi bölgede olduğunu bilmiyorum dedi. Sunucu ip ucu olarak Mersin ilinin doğu sınır komşusu diye hatırlattı.  Demek istediğim şu ki, Ademoğlunun ilk yerleşik hayata geçtiği beldeyi yani Adana'yı demek ki tanıtamamışız. Adana'yı tanımak, bilgi sahibi olmak için yazar, çizer, düşünür, basın yayıncı dostlar edindim ve Çukurova üniversitesi ile tanıştım. Böylece kıymetli bilgilere ulaştım.  İnternen TÜRKMEDYA...