Santral Görevlisi ve Dilenci

Santral Görevlisi ve Dilenci

Santral görevlisi anlatmıştı.

Oruç zamanı Ramazan ayı idi. Görevden çıktım eve gidiyordum.

Sokağımızın başında dervisten indim.

Ayın sonu ve yarın maaş alacağız. 

Çarşıdan eve gelirkin param olmadığı için hiç bir şey alamadım.

Cebimde sadece ekmek parası vardı. Ekmeğide evimizin yanındaki bakkaldan alacaktım.

Yürüyerek sokağı yarıladıktan sonra arkamdan biri yaklaştı, "Allah rızası için bir ekmek parası verirmisin" dedi. İnayet olsun dedim ama bir daha ekmek parası istedi. Oralı olmadım.

Birkaç adım yürüdükten sonra yarın ödemek kaydıyla ekmeği bakkalımızdan alırım düşüncesi ile cebimdeki ekmek parasını vermek istedim. Çok geçmeden dönüp geriye baktığımda sokakta dilenci yoktu.

Sokağımızda tali yol, sokak ve başka geçiş alanı yoktur. Dilenci bir anda yok oldu. Aklıma çok şey geldi ama işişten geçmişti.

Bakkaldan ekmek aldım ve eve girdim. İftar vakti oldu, akşam ve yatsı namazını kıldıktan sonra yattım.

Gece bir rüya gördüm...

Dilenci rüyamda "iki kez ekmek parası istedim bana bir ekmek parası vermedin, sonra vermek istedin ama Allah'ın rızası olmadığı için beni bulamadın" dedi.

Rüyamda utandım yerin dibine girdim. Çok etkilendim. O rüyadan sonra hayatımda çok şey değişti.
‘Desinler diye’ yaptığım ne varsa terk ettim. Her işimde Allah rızasından başka bir şey düşünmedim. 

Makam mevki, para pul için
‘Desinler diye’ hastalık sarmış kalbimizi…

Namaz çağrısı ezana kulak vermiyoruz.

Bir amirimiz veya yetkilimiz çağırdığında adeta hazır olda, esas duruşta bekliyoruz.

Desinler rollerimizin esiri, aşığı olmuşuz…

Makamlar, mevkiler, dünyevi menfaatler için birbirimizi kırmaktan çekinmiyoruz.

Kullar tarafından önemsenmek hoşumuza gidiyor, kibirleniyoruz!

İsa Beçik