Cenaze Evine Birlikte Gittik

Cenaze Evine Birlikte Gittik

Bir sevdiğimizin vefat haberini duydum.

Eşimle cenaze evine giderken trafik akışının yoğun olduğu bulvarda sağ şeritte gidiyordum. Kaldırımda bekleyen 60 yaşlarında, üstübaşı kirli, yırtık elbiseli tanımadığım biri (adını sonra İbrahim olduğunu öğrendim) telaşla el kaldırdı durdum. 'Sen filanın cenazesine gidiyorsun benide götürürmüsün" dedi.

Nasıl bildiğini merak ettim. Aldım arabaya ve birlikte cenaze evine gittik.

Cenaze köye defnedilecekti. Bulvarda el kaldıran İbrahim efendi, "son hizmetimi yapmak istiyorum" diyerek defin işlemi için köy kabristanlığına kadar bizimle birlikte geldi.

Defin işleminde gayretli çalıştı, yoruldu ve terledi. İçmek için su istemiş, ikram eden olmadığını dönüş için arabaya bindiğimizde anlattı. Benim suyumu verdim, içti ve geçmişlerimize dua etti.

Gelirken arabada biraz sohbet ettim. Fakir fukara, garip guraba, cahil çühela konumunda olduğunu öğrendim.

O yıllar Kamu Yararına Çalışan Türkiye Polis Emeklileri Sosyal Yardım ve Dayanışma Derneğimizin (KYÇTPESYD) Adana Şubesi yönetim kurulunda yetkiliydim. İbrahim efendiye katkı ve yardım sağlamak amacıyla ikamet adresini istemiştim.

Düşündüğüm yardımı ayarladım ve uygun ortamda İbrahim efendinin ikametiği adrese gittim. Eski ev yıkılmıştı. Komşularına sordum, taşındığı yeri söylediler. Bu adrese gittiğimde ecelen vefat ettiğini üzülerek öğrendim.

Cenazemize katılma isteğine vesile olduğum, defin işleminde emek veren, İbrahim efendiye ikram ettiğim sudan başka hizmetim nasip olmadı.

İbrahim efendiye rahmet diledik ve duamızı yaptık. Güzel insan ruhun şad olsun. 01.01.2008

İsa Beçik 

Güzel söz;
Davet söz ile değil hal iledir. O hal ki kulağı sağıra da görünür, gözü köre de.” Yunus Emre



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Böyle Çimdinizmi

Resim
Hiç Böyle Çimdiniz mi Köyde ilkokulda okurken koşar oynar toz toprak çamur olurduk. Evet, yaz mevsiminde anama oynamaya gidecem dediğimde; bakır güğümü güneşin olduğu yere koy, su kabağı ile tulumbadan su taşı, güğümü doldur,  derdi. Güğümü tulumbadan doldursam ağır olur kaldıramazdım. Onun için kabak tası ile suyu taşırdım. Güğümü güneşe yakın olsun, çok ısınsın diye taşın üzerine koyardım. Su kabağı tas ile güğümü doldurur ve kapatırdım. Sonra oynamaya giderdim. Oyun dönüşü güğümün yanına bakır teşt konur ve içine girerdim. Beni çimdirirken anamda tahta iskembeye otrurdu. Yeşil sabun kullanılırdı gözümü yaksada sesimi çıkartmazdım.  Böylece anamda beni bir güzel çimdirirdi. O zaman çeşme, elektrik ve güneş enerjisi ile şampuan yoktu. İşte benim böyle çimdiğim oldu. Hatıra olsun diye sıcak havada torunuma anlattım, bende yıkanacağım dedi. Köydeki gibi güneşe pilastik bidon koydum. Isındığını fark edince plastik leğen içerisine çocuğu oturttuk ve plastik bardak kullanarak çimd...
Devamı

Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği

Resim
Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği ""ÖLDÜKTEN SONRA RUHUN İLK "40' GÜNÜ NASIL GEÇER? Ruh bedenden ayrılır, ama bir süre cesedin başındadır. Defin sırasında etrafındaki her şeyi duyar, görür; ama müdahale edemez. Münker ve Nekir gelir, ruh ilk sorgusunu kabirde verir. Kabir ya nurla dolar ya da karanlıkla dolar. Ruh, ailesinin hâlini izler, özellikle ilk 7 gün. Bu süreçte rüyalarla mesaj vermeye çalışır. Okunan dualar, yapılan hayırlar doğrudan ona ulaşır. Yanında sadece bir şey vardır: Hayattaki amelleri. 7'si, 40'ı, 52'si... Bu günler sadece gelenek değil; ruhun beklediği duraklardır. Kırkıncı gün, bir eşik atlanır. Ruh artik yeni âleme geçer."" Alıntı * Köyde büyüklerimden bu konuyu aynen duymuştum ve uygulanırdı. Cenaze evine komşuları, akrabaları ve yakınları yemek taşırdı. Yemek zamanı toplanılır ve dua yapılırdı. Demeki 7'si, 40'ı, 52'sinde dua yapılması gerekiyor.  Geçenler Sarıçam ilçesinde 3. Gün taziye evine git...
Devamı

Santral Görevlisi ve Dilenci

Santral Görevlisi ve Dilenci Santral görevlisi anlatmıştı. Oruç zamanı Ramazan ayı idi. Görevden çıktım eve gidiyordum. Sokağımızın başında dervisten indim. Ayın sonu ve yarın maaş alacağız.  Çarşıdan eve gelirkin param olmadığı için hiç bir şey alamadım. Cebimde sadece ekmek parası vardı. Ekmeğide evimizin yanındaki bakkaldan alacaktım. Yürüyerek sokağı yarıladıktan sonra arkamdan biri yaklaştı, "Allah rızası için bir ekmek parası verirmisin" dedi. İnayet olsun dedim ama bir daha ekmek parası istedi. Oralı olmadım. Birkaç adım yürüdükten sonra yarın ödemek kaydıyla ekmeği bakkalımızdan alırım düşüncesi ile cebimdeki ekmek parasını vermek istedim. Çok geçmeden dönüp geriye baktığımda sokakta dilenci yoktu. Sokağımızda tali yol, sokak ve başka geçiş alanı yoktur. Dilenci bir anda yok oldu. Aklıma çok şey geldi ama işişten geçmişti. Bakkaldan ekmek aldım ve eve girdim. İftar vakti oldu, akşam ve yatsı namazını kıldıktan sonra yattım. Gece bir rüya gördüm... Dilenci rü...
Devamı