Köyde Çocukluk, Gençlik ve Yoksulluk

I S I R G A N    D E V R İ

Tufan sona erdi, 

Sular çekildi artık. 

Demir atalım dağlara.

Karanlığın sonu aydınlık, 

Yeni bir gün doğacak yarına... 

                    Oysa;

                    Suç bizimdi tufandan önce, 

                    Güllerin neslini kuruttuk, 

                    Tikeni yüzünden. 

                    Cennet sandık Isırgan Devrini... 

Sen ve ben yaban değildik, 

Aynı köyün kedisi köpeği, 

Aynı dağın koyunu keçisi, 

Aynı yaylanın çobanı, 

Aynı karakaçanın yolcusu... 

Çorba kaşıkladık aynı tabaktan. 

Ortak giydik lastik papuçları. 

Aynı yatağa büzüldük, 

Buz kesen zemheri geceleri... 

                    Sobamız yoktu, 

                    Özel odamız hiç olmadı. 

                    Ne masa gördük, ne sandalye, 

                    Yüzü koyun kapandık hasıra, 

                    Kitap üstüne kitap okurken. 

                    Çayla simitimiz hiç olmadı, 

                    Öyle keyif keyif içecek... 

Sonra;

Delikanlı olduk bir gün, 

Paçalar İspanyol, 

Favoriler uzun mu uzun. 

Birimizin bıyıkları hilal, 

Birimizin ki pala... 

                      Aramızda soğuk adamlar, 

                      Nemrut bakışlı, Firavun suratlı, 

                      Emperyal efendilerin kuklaları 

                      Seni bana, beni sana kışkırttılar. 

                      Tabanca tutuşturdular ellerimize... 

Oysa bizim, 

Oyuncak tapancamız bile olmamıştı. 

Sen ve ben, 

Isırgan Devri Çocukları, 

Birbirimizi vurduk, 

Gece yarısı, gün ortası... 

                                         İsmail  YILMAZ