Gölkaya'da Yok Yok

Gölkaya'da Yok Yok


Beri bak, son ziyaretimden sana Gölkaya'yı anlatayım.

Eşi benzeri olmayan ve kimseye benzemeyen insanların köyü Gölkaya'da neler yok;

İş güç nedeniyle gündüz kahvehane veya bakkal yok...!

Cami var ama herkes çalıştığı yerde namaz kıldığı için cemaat yok...!

Okul, sağlık ocağı zaten yok.

Köye atanmış öğretmen vs danışılacak bilgin kimsede yok.

Çocuğumun geleceği ne olacak korkusu hiç yok..!

Gölkaya'da herkes çalışıyor. Eğlence yok.

Böyle olunca köy içerisinde bir şey soracak veya selam verecek kimse de yok...!

Herkes bir birine yardım ettiği için gelir düzeyi eşitlenmiş, fakir fukara, garip guraba, yok.

Gölkaya'lı kültürlü olduğu için cahil cühela, dolasıyla mafya türü kavga dövüş yok..!

Gölkaya'da bağrış çığrış, hatta korna çalanda yok...!

İyiki bağrış çığrış, kavaga dövüş olmuyor. Olsa onlara dur diyecek rahmetli Melek, Asiye, Cıngır ebe, Karaçocuk, Hıdır, Mulla Ali, Turpçu yada Helim dede gibi tarafsız söz sahibi büyükte yok.

Hani, suyuna sakinleştirici katılmış ya da üzerine ölü toprağı serpilmiş derler ya, ufak tefek beşeri durum dışında Gölkaya'da gelişme de yok...!

Hayvansal ürün, bakliyat, sebze, un bulgur gibi yiyecek içecek bol olduğu için açlık yok!

Köyde doğal olmayan gıda yok..!

Örneğin tavuk çiftliği yok..! 

Hayvanların beslenmesi için suni yem yok...!

Köy ürünü gıdanın çocukluğumuzdaki lezzeti zaten yok...!

Gölkaya'da kazık yeme korkusu yok..!

Muhtarlık her şeyle ilgileniyor. Hizmette sıkıntı yok...!

“Nereden aklına geliyor böyle şeyler yazdın?” diye sordular. Çünkü köyde ter kokan kimse yok.

Herkes tertemiz! Yalan, inkar, iftira, fitne, küfür ve dedi kodu yok...!

Reklam tabelası bile yok.! 

O yüzden köy içini fotoğraflamak çok kolay ve güzel..!

İnsan yaşarken huzur ve güven ister tabii ki..! Gölkaya'da huzur ve güven çok...! 07.07.2023


İsa Beçik 

Fotoğraf Gölkaya Caddesi






Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Böyle Çimdinizmi

Resim
Hiç Böyle Çimdiniz mi Köyde ilkokulda okurken koşar oynar toz toprak çamur olurduk. Evet, yaz mevsiminde anama oynamaya gidecem dediğimde; bakır güğümü güneşin olduğu yere koy, su kabağı ile tulumbadan su taşı, güğümü doldur,  derdi. Güğümü tulumbadan doldursam ağır olur kaldıramazdım. Onun için kabak tası ile suyu taşırdım. Güğümü güneşe yakın olsun, çok ısınsın diye taşın üzerine koyardım. Su kabağı tas ile güğümü doldurur ve kapatırdım. Sonra oynamaya giderdim. Oyun dönüşü güğümün yanına bakır teşt konur ve içine girerdim. Beni çimdirirken anamda tahta iskembeye otrurdu. Yeşil sabun kullanılırdı gözümü yaksada sesimi çıkartmazdım.  Böylece anamda beni bir güzel çimdirirdi. O zaman çeşme, elektrik ve güneş enerjisi ile şampuan yoktu. İşte benim böyle çimdiğim oldu. Hatıra olsun diye sıcak havada torunuma anlattım, bende yıkanacağım dedi. Köydeki gibi güneşe pilastik bidon koydum. Isındığını fark edince plastik leğen içerisine çocuğu oturttuk ve plastik bardak kullanarak çimd...
Devamı

Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği

Resim
Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği ""ÖLDÜKTEN SONRA RUHUN İLK "40' GÜNÜ NASIL GEÇER? Ruh bedenden ayrılır, ama bir süre cesedin başındadır. Defin sırasında etrafındaki her şeyi duyar, görür; ama müdahale edemez. Münker ve Nekir gelir, ruh ilk sorgusunu kabirde verir. Kabir ya nurla dolar ya da karanlıkla dolar. Ruh, ailesinin hâlini izler, özellikle ilk 7 gün. Bu süreçte rüyalarla mesaj vermeye çalışır. Okunan dualar, yapılan hayırlar doğrudan ona ulaşır. Yanında sadece bir şey vardır: Hayattaki amelleri. 7'si, 40'ı, 52'si... Bu günler sadece gelenek değil; ruhun beklediği duraklardır. Kırkıncı gün, bir eşik atlanır. Ruh artik yeni âleme geçer."" Alıntı * Köyde büyüklerimden bu konuyu aynen duymuştum ve uygulanırdı. Cenaze evine komşuları, akrabaları ve yakınları yemek taşırdı. Yemek zamanı toplanılır ve dua yapılırdı. Demeki 7'si, 40'ı, 52'sinde dua yapılması gerekiyor.  Geçenler Sarıçam ilçesinde 3. Gün taziye evine git...
Devamı

Santral Görevlisi ve Dilenci

Santral Görevlisi ve Dilenci Santral görevlisi anlatmıştı. Oruç zamanı Ramazan ayı idi. Görevden çıktım eve gidiyordum. Sokağımızın başında dervisten indim. Ayın sonu ve yarın maaş alacağız.  Çarşıdan eve gelirkin param olmadığı için hiç bir şey alamadım. Cebimde sadece ekmek parası vardı. Ekmeğide evimizin yanındaki bakkaldan alacaktım. Yürüyerek sokağı yarıladıktan sonra arkamdan biri yaklaştı, "Allah rızası için bir ekmek parası verirmisin" dedi. İnayet olsun dedim ama bir daha ekmek parası istedi. Oralı olmadım. Birkaç adım yürüdükten sonra yarın ödemek kaydıyla ekmeği bakkalımızdan alırım düşüncesi ile cebimdeki ekmek parasını vermek istedim. Çok geçmeden dönüp geriye baktığımda sokakta dilenci yoktu. Sokağımızda tali yol, sokak ve başka geçiş alanı yoktur. Dilenci bir anda yok oldu. Aklıma çok şey geldi ama işişten geçmişti. Bakkaldan ekmek aldım ve eve girdim. İftar vakti oldu, akşam ve yatsı namazını kıldıktan sonra yattım. Gece bir rüya gördüm... Dilenci rü...
Devamı