Şehit Ve Gazilerimiz İçin Not

Şehit Ve Gazilerimiz İçin Not

Gölkaya'da bu kadar Gazi varmı? demenize gerek yok. 2010 Yılında ki rakamlara göre köyümüzün nüfusu 3000 rakamını geçmiştir. Buluşma ve görüşme mekanımız olmadığı için anlıyamıyoruz.
*
Ülkemizde savaş zamanı askerlik dönemleri nedeniyle asker olanlar, şubede kaydı olduğu için Şehitlik veya Gazilik unvanı ve madalya verilmiştir.

Biliyorsunuz ki bu durum dışında "vatan, millet, namus" deyip, askerlik şubesine kayıt dahi yaptırmadan düğüne gider gibi cepheye, savaşa gönüllü gidenler vardır. İşte bunların isimlerini sadece aileleri bilmektedir. O dönem aileler de günlük defteri veya başka bir yere not yazmamıştır. Yaşayan kuşak o zaman biliyordu. Sonraki kuşaklardan büyüklerini dinleyen ve hatırlayan vardır. Bunları kayda almak gerekiyor.
*
Kayıtlı olarak Koreye savaşa gidip ölene Şehitlik, yaralı veya sağlam dönen askerlerimize Gazilik madalyası ve unvanı verilmiştir.

Bir konferansta da akademisyen konuşmacıdan dinlemiştim.

Savaşa katılıp ölen Şehittir, yaralı ya da sağlam dönen herkesin Gazi olduğunu söylemişti.
*
Her zaman paylaştığım Gölkaya Gazilerimiz yazısının sonunda "Yeni gelecek bilgileri ekleme yapabiliriz" notunu düşmüşüm.

Derlediğim bilgiler ile köylümüzden gelen bilgilerin yazarıyım.

Yaşı savaş dönemlerine rastlayan atamızdan savaşa katılanlardan bilgisi olanları kaynak göstererek ekleme yaparız. Böylece atamızı anmamıza vesile olur diye düşünüyırum.

İsa Beçik

Fotoğraf, Adana'da Türklerin Oğuz Boyu Üçoklar Tarihi Mezar ve atamızı ziyaretimde dua zamanı.

Tüm Şehit, Gazi ve atalarımızı rahmet ve minnetle anıyorum.




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Böyle Çimdinizmi

Resim
Hiç Böyle Çimdiniz mi Köyde ilkokulda okurken koşar oynar toz toprak çamur olurduk. Evet, yaz mevsiminde anama oynamaya gidecem dediğimde; bakır güğümü güneşin olduğu yere koy, su kabağı ile tulumbadan su taşı, güğümü doldur,  derdi. Güğümü tulumbadan doldursam ağır olur kaldıramazdım. Onun için kabak tası ile suyu taşırdım. Güğümü güneşe yakın olsun, çok ısınsın diye taşın üzerine koyardım. Su kabağı tas ile güğümü doldurur ve kapatırdım. Sonra oynamaya giderdim. Oyun dönüşü güğümün yanına bakır teşt konur ve içine girerdim. Beni çimdirirken anamda tahta iskembeye otrurdu. Yeşil sabun kullanılırdı gözümü yaksada sesimi çıkartmazdım.  Böylece anamda beni bir güzel çimdirirdi. O zaman çeşme, elektrik ve güneş enerjisi ile şampuan yoktu. İşte benim böyle çimdiğim oldu. Hatıra olsun diye sıcak havada torunuma anlattım, bende yıkanacağım dedi. Köydeki gibi güneşe pilastik bidon koydum. Isındığını fark edince plastik leğen içerisine çocuğu oturttuk ve plastik bardak kullanarak çimd...
Devamı

Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği

Resim
Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği ""ÖLDÜKTEN SONRA RUHUN İLK "40' GÜNÜ NASIL GEÇER? Ruh bedenden ayrılır, ama bir süre cesedin başındadır. Defin sırasında etrafındaki her şeyi duyar, görür; ama müdahale edemez. Münker ve Nekir gelir, ruh ilk sorgusunu kabirde verir. Kabir ya nurla dolar ya da karanlıkla dolar. Ruh, ailesinin hâlini izler, özellikle ilk 7 gün. Bu süreçte rüyalarla mesaj vermeye çalışır. Okunan dualar, yapılan hayırlar doğrudan ona ulaşır. Yanında sadece bir şey vardır: Hayattaki amelleri. 7'si, 40'ı, 52'si... Bu günler sadece gelenek değil; ruhun beklediği duraklardır. Kırkıncı gün, bir eşik atlanır. Ruh artik yeni âleme geçer."" Alıntı * Köyde büyüklerimden bu konuyu aynen duymuştum ve uygulanırdı. Cenaze evine komşuları, akrabaları ve yakınları yemek taşırdı. Yemek zamanı toplanılır ve dua yapılırdı. Demeki 7'si, 40'ı, 52'sinde dua yapılması gerekiyor.  Geçenler Sarıçam ilçesinde 3. Gün taziye evine git...
Devamı

Santral Görevlisi ve Dilenci

Santral Görevlisi ve Dilenci Santral görevlisi anlatmıştı. Oruç zamanı Ramazan ayı idi. Görevden çıktım eve gidiyordum. Sokağımızın başında dervisten indim. Ayın sonu ve yarın maaş alacağız.  Çarşıdan eve gelirkin param olmadığı için hiç bir şey alamadım. Cebimde sadece ekmek parası vardı. Ekmeğide evimizin yanındaki bakkaldan alacaktım. Yürüyerek sokağı yarıladıktan sonra arkamdan biri yaklaştı, "Allah rızası için bir ekmek parası verirmisin" dedi. İnayet olsun dedim ama bir daha ekmek parası istedi. Oralı olmadım. Birkaç adım yürüdükten sonra yarın ödemek kaydıyla ekmeği bakkalımızdan alırım düşüncesi ile cebimdeki ekmek parasını vermek istedim. Çok geçmeden dönüp geriye baktığımda sokakta dilenci yoktu. Sokağımızda tali yol, sokak ve başka geçiş alanı yoktur. Dilenci bir anda yok oldu. Aklıma çok şey geldi ama işişten geçmişti. Bakkaldan ekmek aldım ve eve girdim. İftar vakti oldu, akşam ve yatsı namazını kıldıktan sonra yattım. Gece bir rüya gördüm... Dilenci rü...
Devamı