Rahmetli Babamın Ağaçları

Rahmetli Babamın Ağaçları

Ömer dedem ata mirası hisseli tarlasına, çalışanların dinlenmesi ve doğadaki hayvanların faydalanması amacıyla Sıtmaağacı ekmiş.

Dedem rahmetli olduktan sonra hisse sahipleri 4 yılda bir yer değişmek kaydıyla anlaşmışlar.

İlk paylaşımda bu tarla Babam da kalmış. Değişim zamanı yaklaşırken diğer hissedarlar ağaçın tarlada varlığı, verimi düşürüyor keselim demişler. Babam ağacı kesmeyelim, burası bende kalsın desede ikna edememiş ve ağacı kesmişler.

Hatırlıyorum bir ulu ağaçtı; ırgatlar altında dinlenirdi. Önemlisi uçan, kaçan ve sürüngen doğa hayvanlarına yurt olmuştu.
*
Doğa hayvanlarını düşünen rahmetli babam, aynı yere yakın kendi tarlasının verimsiz yerine 8 tane Sıtmaağacı ekti. Çocuktum, meyve ağacı eksek dedim. Meyve ağacına bakım yapılacağı için doğa hayvanları barınmaz demişti.

O yıllar tarım için sulama kanalları yoktu. Ağaçları yaşatmak için eşek üzerinde saka ile su taşıdık. Ağaçlardan 5 tanesi yaşadı.
*
2016 Yılında, tarım yasası gereğince DSİ ve Karataş Tapu Müdürlüğünün ortak çalışmasıyla tarlalarda toplulaştırma ve tapu tescil işlemleri yapıldı. Bu ağaçların olduğu parsel diğer hissedarlara geçince bana da haber ettiler.

Baban beş çocuğuna, beş ağaç ekmiş. Diğerlerinin ağaçlarını satın aldık, kesiyoruz. Senin hissen olan bir ağaç, satmıyacaksan tarlamızdan çıkart dediler.

O ağaç benim değil, rahmetli babamın doğa hayvanlarına mirasıdır, dedim.

Sonuç fotoğrafta görülüyor, 60 yıllık kesilen ağaçlara sadece doğadaki hayvanların üzüldüğünü düşünüyorum.

Daha sonraki yıllarda ağaçları kestirenin iflas etmesiyle tarlayı satmak zorunda kaldığını öğrendim. Yaş kesene ve yuva bozana o tarla yar olmadı.
*
Yıkmak kolay, yapmak zordur. Zor olanı başarmak insanlığın faziletidir." Atasözü
*
Ben edebiyatçı değilim. Köyümüzden ve yöremizden bazı konuları bildiğimden dolayı ders alınması için paylaşıyorum.

Halitavırımıza katlandığınız için teşekküler.

İsa Beçik

Fotoğraf Gölkaya'da kesilmiş Sıtmaağacı...







Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Böyle Çimdinizmi

Resim
Hiç Böyle Çimdiniz mi Köyde ilkokulda okurken koşar oynar toz toprak çamur olurduk. Evet, yaz mevsiminde anama oynamaya gidecem dediğimde; bakır güğümü güneşin olduğu yere koy, su kabağı ile tulumbadan su taşı, güğümü doldur,  derdi. Güğümü tulumbadan doldursam ağır olur kaldıramazdım. Onun için kabak tası ile suyu taşırdım. Güğümü güneşe yakın olsun, çok ısınsın diye taşın üzerine koyardım. Su kabağı tas ile güğümü doldurur ve kapatırdım. Sonra oynamaya giderdim. Oyun dönüşü güğümün yanına bakır teşt konur ve içine girerdim. Beni çimdirirken anamda tahta iskembeye otrurdu. Yeşil sabun kullanılırdı gözümü yaksada sesimi çıkartmazdım.  Böylece anamda beni bir güzel çimdirirdi. O zaman çeşme, elektrik ve güneş enerjisi ile şampuan yoktu. İşte benim böyle çimdiğim oldu. Hatıra olsun diye sıcak havada torunuma anlattım, bende yıkanacağım dedi. Köydeki gibi güneşe pilastik bidon koydum. Isındığını fark edince plastik leğen içerisine çocuğu oturttuk ve plastik bardak kullanarak çimd...
Devamı

Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği

Resim
Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği ""ÖLDÜKTEN SONRA RUHUN İLK "40' GÜNÜ NASIL GEÇER? Ruh bedenden ayrılır, ama bir süre cesedin başındadır. Defin sırasında etrafındaki her şeyi duyar, görür; ama müdahale edemez. Münker ve Nekir gelir, ruh ilk sorgusunu kabirde verir. Kabir ya nurla dolar ya da karanlıkla dolar. Ruh, ailesinin hâlini izler, özellikle ilk 7 gün. Bu süreçte rüyalarla mesaj vermeye çalışır. Okunan dualar, yapılan hayırlar doğrudan ona ulaşır. Yanında sadece bir şey vardır: Hayattaki amelleri. 7'si, 40'ı, 52'si... Bu günler sadece gelenek değil; ruhun beklediği duraklardır. Kırkıncı gün, bir eşik atlanır. Ruh artik yeni âleme geçer."" Alıntı * Köyde büyüklerimden bu konuyu aynen duymuştum ve uygulanırdı. Cenaze evine komşuları, akrabaları ve yakınları yemek taşırdı. Yemek zamanı toplanılır ve dua yapılırdı. Demeki 7'si, 40'ı, 52'sinde dua yapılması gerekiyor.  Geçenler Sarıçam ilçesinde 3. Gün taziye evine git...
Devamı

Santral Görevlisi ve Dilenci

Santral Görevlisi ve Dilenci Santral görevlisi anlatmıştı. Oruç zamanı Ramazan ayı idi. Görevden çıktım eve gidiyordum. Sokağımızın başında dervisten indim. Ayın sonu ve yarın maaş alacağız.  Çarşıdan eve gelirkin param olmadığı için hiç bir şey alamadım. Cebimde sadece ekmek parası vardı. Ekmeğide evimizin yanındaki bakkaldan alacaktım. Yürüyerek sokağı yarıladıktan sonra arkamdan biri yaklaştı, "Allah rızası için bir ekmek parası verirmisin" dedi. İnayet olsun dedim ama bir daha ekmek parası istedi. Oralı olmadım. Birkaç adım yürüdükten sonra yarın ödemek kaydıyla ekmeği bakkalımızdan alırım düşüncesi ile cebimdeki ekmek parasını vermek istedim. Çok geçmeden dönüp geriye baktığımda sokakta dilenci yoktu. Sokağımızda tali yol, sokak ve başka geçiş alanı yoktur. Dilenci bir anda yok oldu. Aklıma çok şey geldi ama işişten geçmişti. Bakkaldan ekmek aldım ve eve girdim. İftar vakti oldu, akşam ve yatsı namazını kıldıktan sonra yattım. Gece bir rüya gördüm... Dilenci rü...
Devamı