Yazın Köylünün İşi Çoktur
Her yılın Haziran, Temmuz ve Ağustos aylarında (Yaz Mevsimi) köylünün işi yoğun olur. Bu yoğunluğun içinde en çok evin hanımı yani annelerimiz çalışır ve yorulurdu.
Mart ayında, ev önündeki ağıl içerisine günlük ihtiyaç için tere, nane, maydanoz ve turp ekilirdi.
Ağılda bunların yanına da, önceki yıl mahsulden alınan biderlik tohumlar sera yapılarak ekilir ve sebze fideleri yetiştirilirdi. Fidesi yetişen banadura, balcan, biber gibi sebzeler ile tohumdan ekilen patates, kıska-soğan, sarımsak, fasulye, bezelye, nohut, darı, az miktar da bakla avlarlığa ekilmek üzere hazırlanırdı.
Tarlada bir dönüm kadar yere evin ihtiyaçlarını karşılamak üzere avarlık denilen yer ayrılırdı. Avarlık tarla içerisinde sebze ekilen yer demektir. Buranın toprağı Mart, Nisan veya Mayıs ayında işlendikten sonra sebze ekim işini evin hanımları yapardı. Fidelerin verimli olması için ekimi yapılırken veya ekildikten sonra diplerine bir avuç kurumuş hayvan gübresi konurdu.
Evinin önünde ihtiyacı karşılıyacak yeterli ağılı olan avarlık yapmazdı.
Avarlıkta çalışırken dinlenmek ve güneşten korunmak için ağaç dalları, kamıştan ve otlardan üstü kapalı, etrafı açık hayma yapılırdı. Avarlıkta kullanılacak kazma gibi eşyada haymada bırakılırdı. Buradaki eşyaları komşular kullansa da tekrar yerine bırakırlardı.
Avarlığın olduğu aynı tarla içerisinde yapılan pamuk ekim zamanı, pamuk hatları arasında yetişebilen küncü, bamya, karpuz, kavun, hıyar, kabak, acur gibi sebzelerde ekilirdi.
Buğday ekim zamanı, buğday tarlasının içerisine bir miktar yere de mercimek ekilirdi.
Bu ekilenlerin gelişme, yetişme ve hasat zaman Haziran, Temmuz ve Ağustos aylarına rastladığı için bu aylarda iş yoğunlu başlardı. Mesela pilavlık bulgur kaynatma gibi işlerde bu aylara denk gelirdi.
Avarlık içerisinde yabancı otların temizlenmesi, sebzelerin arasında toprağın yumuşatılması, hava ısınınca sulanması yine annelerimizin göreviydi. Çocuklarıda annelerle birlikte hareket ederdi.
Büyüklerimiz boş mu duruyordu, onlarda pamuk işleri, buğday tarlası ve hayvanlarla ilgilenirlerdi.
Avarlıkta yetişen sebzelerin zamanında toplanması gerektiğinden iki günde bir Avarlığa gidilirdi. köyde buna günaşırı denirdi.
Avarlığa gidileceği gün annemiz erken kalkar ineğin sütünü sağar, yemini verirdi.
Sonra koluna kamıştan örme sepeti takardı. Sepet içerisinde lazım olur diye çakı bıçağı bulundururdu. Bir de bamya ve banadura toplarken dikeni elimize batmasın diye bezden dikilmiş torbayı eldiven gibi elimize takardık.
Gün doğmadan yürüyerek tarlaya gidilir. Hava ısınmadan tarla içerisini gezerek bamya ile rastlanılan sebzelerden yetişkin olanı toplanır.
Sonra Avarlık kısmına geçilir, burada da yetişmiş olan sebzeler toplanırdı.
Sebze toplama işi bittikten sonra Avarlıkta gelişmiş yabancı otları temizlenir ve toprağı çapa ile yumşatılırdı.
Her gidişimizde azda olsa çalışarak bir şeyler yapılırdı.
Avarlıkta sebzeleri haftada bir sefer sulanır. Şimdiki gibi sulama kanalları yoktu. Eşek üzerinde saka veya eşek arabası ile su taşıyarak her sebzenin köküne bir tas su dökülürdü.
Bu emeğin karşılığında sebzelerin verimi ve tadı iyi olurdu.
Günümüzde o lezzeti bulamıyoruz.
Emek harcayarak ağılda ve avarlıkta yetiştirdiğimiz sebzeleri yıllar sonra sebzeciden ve bakkaldan para ile almaya başladık.
Biz çocuk olarak öyle yetiştik ki varlığı da yokluğu da biliriz.
Bizim kuşak insanlar hep aynı durumdadır.
Bu çalışmalar nedeniyle köylünün işi yaz mevsiminde elbette çok olurdu.
İsa BEÇİK
Sabırlı, sağlıklı, eğitimli ve doğru iletişimli kalınız.
Hayma
Tarla yolu
Karataş Gazetesi05-07-2015 23:21:52
Yorumlar
Yorum Gönder