Taziye Yerinden Sohbetimiz

       Taziye Yerinden Sohbetimiz


Taziye yerinde yas tutan insanları teselli  etmek için güzel konuşma ve dua yapılır.

*

Taziye yerinde bir köylüm soruyor; "nasıl oldunda doğup büyüdüğün toprakları köyü terk ettin?."

Doğru nasıl olduda köyü terk ettim. Halbuki köyde büyüklerimden öğrendiğimi, üniversite ders kitaplarında dahi öğrenemedim.

Köyde gördüğüm samimiyeti, güzelliği, yiyecek ve içeceğin lezzetini başka hiç bir yerde bulamadım.

Doğup, doyup, büyüdüğüm köyde acı tatlı güzel anılarım oldu. 

Evet nasıl olduda köyü terk ettim.


*

Daha önce tarla tapu kayıtlarımız atamız üzerineydi. Emekli olduğumda tapu kayıtlarını intikal ettirdim.

DSİ ile Tapu Müdürlüğünün tarla toplulaştırma çalışması 2005 yılında başladı. Bu gelişmede miras hukukumuz aynı olanlar tarla intikalini yaptırdığımı unuttular. 

Tarla ve mirasın kendilerinde kalmasını düşlediler. Hep bana kalsın diyerek haksız kazanç ve çıkarların peşinde olduklarını gördüm. 

Son yıllarda köyde akrabalık ve dostlukların,  çıkarlar üzerine kurululduğunu anladım.

Hakkımızı istediğimizde, hak olmadığını yalan ve yanlışla örtbas etmeye çalıştılar. Böyle olunca vefa ve vicdan unutuldu.

Varlıklı olanımız doymuyor, yokluk çeken ise  başarısızlığını başkasına yüklüyor!

Doğruyu konuşuncada "o çok gavur, dikkat edin" denildiği de oldu. "Elinizi kaptırmayın kolunuzu kurtaramazsınız" da dendi. 

Mafya bari tavırlarla köyümüze, ata yurdumuza gidemez olduk. Misafirliğin dahi kapısı kapandı.

Hal böyle olunca, zalim olmak yerine kibar olmayı seçtim. Dövüşmemek için köyü terk etdim, doğrusu terk ettirildim. 

Kendisine karşı dürüst olmayan başkasına karşı dürüst olamaz.

Yalan ve yanlışla hareket edip, istişare yapmadıkları için herşey Ahiret mahkemesine kaldı. Yinede Allah bilir. 14.04.2022

İsa Beçik 

Sabırlı, sağlıklı, eğitimli ve doğru iletişimli kalınız. 

Taziye yeri arşiv fotoğraf

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Böyle Çimdinizmi

Resim
Hiç Böyle Çimdiniz mi Köyde ilkokulda okurken koşar oynar toz toprak çamur olurduk. Evet, yaz mevsiminde anama oynamaya gidecem dediğimde; bakır güğümü güneşin olduğu yere koy, su kabağı ile tulumbadan su taşı, güğümü doldur,  derdi. Güğümü tulumbadan doldursam ağır olur kaldıramazdım. Onun için kabak tası ile suyu taşırdım. Güğümü güneşe yakın olsun, çok ısınsın diye taşın üzerine koyardım. Su kabağı tas ile güğümü doldurur ve kapatırdım. Sonra oynamaya giderdim. Oyun dönüşü güğümün yanına bakır teşt konur ve içine girerdim. Beni çimdirirken anamda tahta iskembeye otrurdu. Yeşil sabun kullanılırdı gözümü yaksada sesimi çıkartmazdım.  Böylece anamda beni bir güzel çimdirirdi. O zaman çeşme, elektrik ve güneş enerjisi ile şampuan yoktu. İşte benim böyle çimdiğim oldu. Hatıra olsun diye sıcak havada torunuma anlattım, bende yıkanacağım dedi. Köydeki gibi güneşe pilastik bidon koydum. Isındığını fark edince plastik leğen içerisine çocuğu oturttuk ve plastik bardak kullanarak çimd...
Devamı

Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği

Resim
Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği ""ÖLDÜKTEN SONRA RUHUN İLK "40' GÜNÜ NASIL GEÇER? Ruh bedenden ayrılır, ama bir süre cesedin başındadır. Defin sırasında etrafındaki her şeyi duyar, görür; ama müdahale edemez. Münker ve Nekir gelir, ruh ilk sorgusunu kabirde verir. Kabir ya nurla dolar ya da karanlıkla dolar. Ruh, ailesinin hâlini izler, özellikle ilk 7 gün. Bu süreçte rüyalarla mesaj vermeye çalışır. Okunan dualar, yapılan hayırlar doğrudan ona ulaşır. Yanında sadece bir şey vardır: Hayattaki amelleri. 7'si, 40'ı, 52'si... Bu günler sadece gelenek değil; ruhun beklediği duraklardır. Kırkıncı gün, bir eşik atlanır. Ruh artik yeni âleme geçer."" Alıntı * Köyde büyüklerimden bu konuyu aynen duymuştum ve uygulanırdı. Cenaze evine komşuları, akrabaları ve yakınları yemek taşırdı. Yemek zamanı toplanılır ve dua yapılırdı. Demeki 7'si, 40'ı, 52'sinde dua yapılması gerekiyor.  Geçenler Sarıçam ilçesinde 3. Gün taziye evine git...
Devamı

Santral Görevlisi ve Dilenci

Santral Görevlisi ve Dilenci Santral görevlisi anlatmıştı. Oruç zamanı Ramazan ayı idi. Görevden çıktım eve gidiyordum. Sokağımızın başında dervisten indim. Ayın sonu ve yarın maaş alacağız.  Çarşıdan eve gelirkin param olmadığı için hiç bir şey alamadım. Cebimde sadece ekmek parası vardı. Ekmeğide evimizin yanındaki bakkaldan alacaktım. Yürüyerek sokağı yarıladıktan sonra arkamdan biri yaklaştı, "Allah rızası için bir ekmek parası verirmisin" dedi. İnayet olsun dedim ama bir daha ekmek parası istedi. Oralı olmadım. Birkaç adım yürüdükten sonra yarın ödemek kaydıyla ekmeği bakkalımızdan alırım düşüncesi ile cebimdeki ekmek parasını vermek istedim. Çok geçmeden dönüp geriye baktığımda sokakta dilenci yoktu. Sokağımızda tali yol, sokak ve başka geçiş alanı yoktur. Dilenci bir anda yok oldu. Aklıma çok şey geldi ama işişten geçmişti. Bakkaldan ekmek aldım ve eve girdim. İftar vakti oldu, akşam ve yatsı namazını kıldıktan sonra yattım. Gece bir rüya gördüm... Dilenci rü...
Devamı