Öğretmenler Günü

 Öğretmenler Günü 



Öğrenciyiz öğretmenlere vefamız.
Eğitim aldık, okuduk, yazdık, sabrı, sevgiyi, saygıyı, selameti, bilgiyi, hayatı sizden öğrendik ve huzur bulduk

“Ben muallim olarak gönderildim” diyen Hz. Peygamberimizin (sas) yolundan giden; vatanına, milletine, devletine, bayrağına, dinine, manevi değerlerine ve ailesine bağlı nesillerin yetişmesine vesile olan öğretmenlerimizin 24 Kasım Öğretmenler Günü kutlu olsun.

*

Eğitimin zor günlerinde köyümüzde eğitmenlik (öğretmenlik) yapan; Köyümüz eşrafından vazife Şehidi Mulla Mehmet (Oğlakçı), Rize Güneyce eşrafından İbrahim ÇİÇEK (mezarı Gölkaya Garip ve Çocuk Kabristanlığında), Topal öğretmen olarak bilinen akrabamız Rasim Merkezli. 

Okuma oranı yükselince köyümüz eşrafından Öğretmen Mehmet Aslan, Halil Emir Postacı, Recep Efendi ve atama ile gelen Necmettin Köse, Orhan Durukan, Nezihe Erkaslan, Saadet Çavuş. Cumhuriyet döneminde eğitim almış ilk öğretmen köyümüzden evli Fevzi Uzun mezarı Gölkaya kabristanlığında.

Okuma oranıyla birlikte öğrenci sayısı artınca yeni okul binasına ihtiyaç duyulmuştur. Zamanın muhtarı Ali Ramazan Başcı öncülüğünde, arsa yeri Bayram Yavuz’dan, maddi desteği Turan Hilmi Yeşil hayrına eşi Müzeyyen Yeşil tarafından karşılanmış. İnşaat ustası olarak Ali Demirci, Gazi Şentürk ve Mehmet Mustafa Işık başta olmak üzere tüm köylünün yardımlaşmasıyla okul binası lojman, müdür-öğretmen odası, kütüphane, iki derslik bina yapılmıştır. 

Bina yapımında maddi ve manevi katkısı olan hayattaki duruşlarından dolayı insanlara rol model olanları ögretmen sayıyorum. 

Onların sayesinde eğitim aldık, öğrendik, yazdık, okuduk ve huzur içinde günümüze ulaştık.

Öğretmen olarak isimlerini bulduklarımı yazdım ama bulamadıklarımla birlikte köylümüzün kültür ve bilgi seviyesini yükselten bu insanları rahmet, minnet ve saygı ile anıyorum. Ruhları şad, mekanları olsun. 24.11.2023

İsa Beçik 












Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Böyle Çimdinizmi

Resim
Hiç Böyle Çimdiniz mi Köyde ilkokulda okurken koşar oynar toz toprak çamur olurduk. Evet, yaz mevsiminde anama oynamaya gidecem dediğimde; bakır güğümü güneşin olduğu yere koy, su kabağı ile tulumbadan su taşı, güğümü doldur,  derdi. Güğümü tulumbadan doldursam ağır olur kaldıramazdım. Onun için kabak tası ile suyu taşırdım. Güğümü güneşe yakın olsun, çok ısınsın diye taşın üzerine koyardım. Su kabağı tas ile güğümü doldurur ve kapatırdım. Sonra oynamaya giderdim. Oyun dönüşü güğümün yanına bakır teşt konur ve içine girerdim. Beni çimdirirken anamda tahta iskembeye otrurdu. Yeşil sabun kullanılırdı gözümü yaksada sesimi çıkartmazdım.  Böylece anamda beni bir güzel çimdirirdi. O zaman çeşme, elektrik ve güneş enerjisi ile şampuan yoktu. İşte benim böyle çimdiğim oldu. Hatıra olsun diye sıcak havada torunuma anlattım, bende yıkanacağım dedi. Köydeki gibi güneşe pilastik bidon koydum. Isındığını fark edince plastik leğen içerisine çocuğu oturttuk ve plastik bardak kullanarak çimd...
Devamı

Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği

Resim
Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği ""ÖLDÜKTEN SONRA RUHUN İLK "40' GÜNÜ NASIL GEÇER? Ruh bedenden ayrılır, ama bir süre cesedin başındadır. Defin sırasında etrafındaki her şeyi duyar, görür; ama müdahale edemez. Münker ve Nekir gelir, ruh ilk sorgusunu kabirde verir. Kabir ya nurla dolar ya da karanlıkla dolar. Ruh, ailesinin hâlini izler, özellikle ilk 7 gün. Bu süreçte rüyalarla mesaj vermeye çalışır. Okunan dualar, yapılan hayırlar doğrudan ona ulaşır. Yanında sadece bir şey vardır: Hayattaki amelleri. 7'si, 40'ı, 52'si... Bu günler sadece gelenek değil; ruhun beklediği duraklardır. Kırkıncı gün, bir eşik atlanır. Ruh artik yeni âleme geçer."" Alıntı * Köyde büyüklerimden bu konuyu aynen duymuştum ve uygulanırdı. Cenaze evine komşuları, akrabaları ve yakınları yemek taşırdı. Yemek zamanı toplanılır ve dua yapılırdı. Demeki 7'si, 40'ı, 52'sinde dua yapılması gerekiyor.  Geçenler Sarıçam ilçesinde 3. Gün taziye evine git...
Devamı

Santral Görevlisi ve Dilenci

Santral Görevlisi ve Dilenci Santral görevlisi anlatmıştı. Oruç zamanı Ramazan ayı idi. Görevden çıktım eve gidiyordum. Sokağımızın başında dervisten indim. Ayın sonu ve yarın maaş alacağız.  Çarşıdan eve gelirkin param olmadığı için hiç bir şey alamadım. Cebimde sadece ekmek parası vardı. Ekmeğide evimizin yanındaki bakkaldan alacaktım. Yürüyerek sokağı yarıladıktan sonra arkamdan biri yaklaştı, "Allah rızası için bir ekmek parası verirmisin" dedi. İnayet olsun dedim ama bir daha ekmek parası istedi. Oralı olmadım. Birkaç adım yürüdükten sonra yarın ödemek kaydıyla ekmeği bakkalımızdan alırım düşüncesi ile cebimdeki ekmek parasını vermek istedim. Çok geçmeden dönüp geriye baktığımda sokakta dilenci yoktu. Sokağımızda tali yol, sokak ve başka geçiş alanı yoktur. Dilenci bir anda yok oldu. Aklıma çok şey geldi ama işişten geçmişti. Bakkaldan ekmek aldım ve eve girdim. İftar vakti oldu, akşam ve yatsı namazını kıldıktan sonra yattım. Gece bir rüya gördüm... Dilenci rü...
Devamı