Köy Okulunu Değerlendirmek

 

             0155 - Köy Okulunu Değerlendirmek 

             “Eğitime Yeni Bir Bakış Açısı”

İl Milli Eğitim Müdürü Mehmet Ali Selamet'in Çukurova Üniversitesi Ramazanoğlu Konağı Kültür Merkezinde, “Eğitime Yeni Bir Bakış Açısı” konulu konferansında bulundum.

İl Milli Eğitim Müdür Mehmet Ali SELAMET “Eğitime Yeni Bir Bakış Açısı”  başlığı ile yaptığı konuşmasını slayt sunumu ile destekledi. Türkiye’nin eğitim alanındaki durumunu değerlendirdi. Hatırı sayılır, sözü dinlenir bir ülke olmak istiyorsak beyin gücünü iyi kullanmamız gerekir. Amacımız, toplumun değerleri ile bütünleşen 21. yüzyılın bilgi ve becerisine sahip, yaratıcı, girişken, küresel düşünebilen bireyler yetiştirmek, diye konuştu.

Antalya’nın Kepez ilçesinde yapılan, ilk ve orta öğretimi içinde barındıran ‘Eğitim Kampusu’ Simülasyonunu katılımcılara izletti. Söz konusu projenin Adana için de çalışmalara başlandığını bildirdi.

Bu haftada İl Milli Eğitim Müdür Mehmet Ali Selamet'i dinledim. Aklına, yüreğine ve diline sağlık diyorum.

            ***

Geçen haftaki yazımda ‘TÜİK’ Türkiye İstatistik Kurumu Bölge Müdürü Durmuş Ali Şahin'in "Ülkemizde ve Adana'da Resmi İstatistikler" konulu söyleşi sonrası, Gölkaya Köyümüzün istatistik talebim ile ilgili isim yanlışlığını yazmak zorunda kaldım. (Okuyanlarımız biliyor.)

İl Milli Eğitim Müdür Mehmet Ali SELAMET ile söyleşi sonrası bahçede sohbette; eğitimde taşımalı sistemin başlaması ile Gölkaya köyümüzün okul binasının kullanılmadığını anlattım. Basit bakımla kullanılabileceğini, Devletin bir birimi tarafından depo olarak kullanılsa bekçi olarak vardiye sistemi ile köyde üç kişiye iş imkanı çıkacağını, Milli Eğitim tarafından veya bir kurum tarafından kullanılmayacaksa, Köy Konağı olarak muhtarlığa tahsis edilmesini anlattım. Takip edilmesi gereken yolu sordum. Köy muhtarının ilçeye müracaat yapmasını, evrakın kuruma geldiğinde gerekli incelemeyi yaptıracağını ve mümkün olduğunca köyün menfaatine karar verebileceklerini söyledi. Bende köy muhtarımızı teflonla bilgilendirdim.

Okulumuz birleştirilmiş iki sınıf, müdür odası, biri dışarıda olmak üzere iki lojman dan ibarettir. Elektrik ve su teşkilatı vardır. Okulun köy konağı yapılması halinde bir muhtarlık makamı, misafirhane, taziye evi, konferans-düğün salonu, Gasilhane,  kütüphane ve köy müzesi oluşturacak durumdadır. Ayrıca köyümüzde kablolu telefon ve internet, televizyon ve cep telefon yayını vardır.

Köylümüzün; Adana il ve diğer illerde yaşayan nüfusunun yaklaşık 3000 civarında olduğu, milli ve dini bayramlarda, kabir ziyareti, düğün ve cenazelerde kısa da olsa köye gelmeleri, gördüklerinden bildiklerinden sohbet etmeleri de yeni kuşak için eğitici bir kültürdür. 16.02.2013
                                                                                                                        
                                                                                                                                     İsa BEÇİK


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Böyle Çimdinizmi

Resim
Hiç Böyle Çimdiniz mi Köyde ilkokulda okurken koşar oynar toz toprak çamur olurduk. Evet, yaz mevsiminde anama oynamaya gidecem dediğimde; bakır güğümü güneşin olduğu yere koy, su kabağı ile tulumbadan su taşı, güğümü doldur,  derdi. Güğümü tulumbadan doldursam ağır olur kaldıramazdım. Onun için kabak tası ile suyu taşırdım. Güğümü güneşe yakın olsun, çok ısınsın diye taşın üzerine koyardım. Su kabağı tas ile güğümü doldurur ve kapatırdım. Sonra oynamaya giderdim. Oyun dönüşü güğümün yanına bakır teşt konur ve içine girerdim. Beni çimdirirken anamda tahta iskembeye otrurdu. Yeşil sabun kullanılırdı gözümü yaksada sesimi çıkartmazdım.  Böylece anamda beni bir güzel çimdirirdi. O zaman çeşme, elektrik ve güneş enerjisi ile şampuan yoktu. İşte benim böyle çimdiğim oldu. Hatıra olsun diye sıcak havada torunuma anlattım, bende yıkanacağım dedi. Köydeki gibi güneşe pilastik bidon koydum. Isındığını fark edince plastik leğen içerisine çocuğu oturttuk ve plastik bardak kullanarak çimd...
Devamı

Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği

Resim
Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği ""ÖLDÜKTEN SONRA RUHUN İLK "40' GÜNÜ NASIL GEÇER? Ruh bedenden ayrılır, ama bir süre cesedin başındadır. Defin sırasında etrafındaki her şeyi duyar, görür; ama müdahale edemez. Münker ve Nekir gelir, ruh ilk sorgusunu kabirde verir. Kabir ya nurla dolar ya da karanlıkla dolar. Ruh, ailesinin hâlini izler, özellikle ilk 7 gün. Bu süreçte rüyalarla mesaj vermeye çalışır. Okunan dualar, yapılan hayırlar doğrudan ona ulaşır. Yanında sadece bir şey vardır: Hayattaki amelleri. 7'si, 40'ı, 52'si... Bu günler sadece gelenek değil; ruhun beklediği duraklardır. Kırkıncı gün, bir eşik atlanır. Ruh artik yeni âleme geçer."" Alıntı * Köyde büyüklerimden bu konuyu aynen duymuştum ve uygulanırdı. Cenaze evine komşuları, akrabaları ve yakınları yemek taşırdı. Yemek zamanı toplanılır ve dua yapılırdı. Demeki 7'si, 40'ı, 52'sinde dua yapılması gerekiyor.  Geçenler Sarıçam ilçesinde 3. Gün taziye evine git...
Devamı

Santral Görevlisi ve Dilenci

Santral Görevlisi ve Dilenci Santral görevlisi anlatmıştı. Oruç zamanı Ramazan ayı idi. Görevden çıktım eve gidiyordum. Sokağımızın başında dervisten indim. Ayın sonu ve yarın maaş alacağız.  Çarşıdan eve gelirkin param olmadığı için hiç bir şey alamadım. Cebimde sadece ekmek parası vardı. Ekmeğide evimizin yanındaki bakkaldan alacaktım. Yürüyerek sokağı yarıladıktan sonra arkamdan biri yaklaştı, "Allah rızası için bir ekmek parası verirmisin" dedi. İnayet olsun dedim ama bir daha ekmek parası istedi. Oralı olmadım. Birkaç adım yürüdükten sonra yarın ödemek kaydıyla ekmeği bakkalımızdan alırım düşüncesi ile cebimdeki ekmek parasını vermek istedim. Çok geçmeden dönüp geriye baktığımda sokakta dilenci yoktu. Sokağımızda tali yol, sokak ve başka geçiş alanı yoktur. Dilenci bir anda yok oldu. Aklıma çok şey geldi ama işişten geçmişti. Bakkaldan ekmek aldım ve eve girdim. İftar vakti oldu, akşam ve yatsı namazını kıldıktan sonra yattım. Gece bir rüya gördüm... Dilenci rü...
Devamı