Karakılçık Esmer Buğday

 0147 - Karakılçık Esmer Buğday

 

 

Adana Ademoğlu’nun ilk yerleşim yeri olduğunu biliyorduk. 

Çukurova Üniversitesi Türkoloji Araştırmaları Kültür Merkezi Kısacıkzade Konağında salgın sonrası ilk kez 3 Kasım 2021 Çarşamba günü yüz yüze konuşmada, Çukurova Üniversitesi  Karataş Turizm İşletmeciliği ve Otelcilik Yüksekokulu Müdürü Prof. Dr. Oya Berkay Karaca'dan "Adana Mutfağı Özelinde Gastronomiye Kısa Bir Bakış" konulu kofransa katıldım.

İnsanların ilk yerleşik hayata geçtiği yerin Adana oluşu başta tahıl, özellikle esmer buğday insanoğluna cazip gelmiş. Oya hocamız esmer buğdayın lezzetini fark eden Adanalılar da hala kullanıyor ve bundan sonrada kullanmaya devam ederler diyor.

İnsanoğlu Adana'ya yerleşimden sonra da Çukurova'nın bereketli topraklarında tarımsal üretimi, meyve ve sebze bolluğu ile dağ, deniz ve yayla hayatının etkili olduğundan yerleşmişlerdir. Sonraki yıllarda da yerleşimin Mersin'den Mardin'e kadar kısa sürede yayıldığını anlattı.

*

Bu konferansta Karataş'ta dink ve değirmen çalıştıran rahmetli Vahit emmi hep hatırımda oldu. Çünkü Vahit emmi değirmende esmer buğday satardı. Esmer buğdayın unu ve bulguru lezzetli olur, "Adana kuruldu kurulalı Adanalı esmer buğday ile besleniyor" derdi.

Büyüklerimizin kıymetli ve güzel bilgilere sahip olduğunu "Adana Mutfağı Özelinde Gastronomiye Kısa Bir Bakış" konulu konferansta daha iyi anlıyorum.

Rahmetli Vahit emmi dink ve değirmen işleri dışında, Karataş ve köylerinde at arabası ile bazen eşi Ayçiçek teyzeyi de yanına alarak gıda ürünü satardı.

Adı gibi her hali güzel Ayçiçek teyze ile Karataş ve köylerle ilgili sohbetimiz olmuştu. Vahit emmiyi de rahmetle andık. Geçmişlerimizin ruhu şad olsun. 05.11.2021

 

Fotoğraf İsa Beçik arşivimden


Sabırlı, sağlıklı, eğitimli ve doğru iletişimli kalınız. 


Ayçiçek teyze, eşim ve ben

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Böyle Çimdinizmi

Resim
Hiç Böyle Çimdiniz mi Köyde ilkokulda okurken koşar oynar toz toprak çamur olurduk. Evet, yaz mevsiminde anama oynamaya gidecem dediğimde; bakır güğümü güneşin olduğu yere koy, su kabağı ile tulumbadan su taşı, güğümü doldur,  derdi. Güğümü tulumbadan doldursam ağır olur kaldıramazdım. Onun için kabak tası ile suyu taşırdım. Güğümü güneşe yakın olsun, çok ısınsın diye taşın üzerine koyardım. Su kabağı tas ile güğümü doldurur ve kapatırdım. Sonra oynamaya giderdim. Oyun dönüşü güğümün yanına bakır teşt konur ve içine girerdim. Beni çimdirirken anamda tahta iskembeye otrurdu. Yeşil sabun kullanılırdı gözümü yaksada sesimi çıkartmazdım.  Böylece anamda beni bir güzel çimdirirdi. O zaman çeşme, elektrik ve güneş enerjisi ile şampuan yoktu. İşte benim böyle çimdiğim oldu. Hatıra olsun diye sıcak havada torunuma anlattım, bende yıkanacağım dedi. Köydeki gibi güneşe pilastik bidon koydum. Isındığını fark edince plastik leğen içerisine çocuğu oturttuk ve plastik bardak kullanarak çimd...
Devamı

Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği

Resim
Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği ""ÖLDÜKTEN SONRA RUHUN İLK "40' GÜNÜ NASIL GEÇER? Ruh bedenden ayrılır, ama bir süre cesedin başındadır. Defin sırasında etrafındaki her şeyi duyar, görür; ama müdahale edemez. Münker ve Nekir gelir, ruh ilk sorgusunu kabirde verir. Kabir ya nurla dolar ya da karanlıkla dolar. Ruh, ailesinin hâlini izler, özellikle ilk 7 gün. Bu süreçte rüyalarla mesaj vermeye çalışır. Okunan dualar, yapılan hayırlar doğrudan ona ulaşır. Yanında sadece bir şey vardır: Hayattaki amelleri. 7'si, 40'ı, 52'si... Bu günler sadece gelenek değil; ruhun beklediği duraklardır. Kırkıncı gün, bir eşik atlanır. Ruh artik yeni âleme geçer."" Alıntı * Köyde büyüklerimden bu konuyu aynen duymuştum ve uygulanırdı. Cenaze evine komşuları, akrabaları ve yakınları yemek taşırdı. Yemek zamanı toplanılır ve dua yapılırdı. Demeki 7'si, 40'ı, 52'sinde dua yapılması gerekiyor.  Geçenler Sarıçam ilçesinde 3. Gün taziye evine git...
Devamı

Santral Görevlisi ve Dilenci

Santral Görevlisi ve Dilenci Santral görevlisi anlatmıştı. Oruç zamanı Ramazan ayı idi. Görevden çıktım eve gidiyordum. Sokağımızın başında dervisten indim. Ayın sonu ve yarın maaş alacağız.  Çarşıdan eve gelirkin param olmadığı için hiç bir şey alamadım. Cebimde sadece ekmek parası vardı. Ekmeğide evimizin yanındaki bakkaldan alacaktım. Yürüyerek sokağı yarıladıktan sonra arkamdan biri yaklaştı, "Allah rızası için bir ekmek parası verirmisin" dedi. İnayet olsun dedim ama bir daha ekmek parası istedi. Oralı olmadım. Birkaç adım yürüdükten sonra yarın ödemek kaydıyla ekmeği bakkalımızdan alırım düşüncesi ile cebimdeki ekmek parasını vermek istedim. Çok geçmeden dönüp geriye baktığımda sokakta dilenci yoktu. Sokağımızda tali yol, sokak ve başka geçiş alanı yoktur. Dilenci bir anda yok oldu. Aklıma çok şey geldi ama işişten geçmişti. Bakkaldan ekmek aldım ve eve girdim. İftar vakti oldu, akşam ve yatsı namazını kıldıktan sonra yattım. Gece bir rüya gördüm... Dilenci rü...
Devamı