Harabeye Dönmüş Evler

Temmuz 15, 2024

Gölkaya Köyü Genel Kültür sayfasına aynı yazı taşındı

055 - Harabeye Dönmüş Evler

Köye her gidişimde; çocukluğum, ilkokul, ortaokul, Lise ve gençlik çağım ile sonrasında, hatıralarım ve köy mazisi canlanırdı aklımda. Emekli olup geldiğimde çok şeyin değişmiş olduğunu gördüm.

Eski evlerin sahipleri geçimlik için şehirlere göç edince evler sahipsiz kaldı. Bazı evlerin yaşlı sahipleri de rahmetli oldu. Sahipsiz ve ilgisiz evlerin önce duvarlarının altları döküldü, sonra kapı ve pencereleri çürüdü. Daha sonra duvarların bir kısmı yıkıldı, sonrasında evlerin çatısı-damları çöktü. Şimdi bazı evler virane, köy tabiri ile yurtlarında baykuşlar öter oldu.

Harabeye dönmüş bu evlerin içerisinde yaşayanlar, şimdi çürümüş olan o kapısından kaç kez, ne için evine girip çıktı?..

Penceresinden evlatlarına göz kulak oldu. Bu pencerelerden ve kapıdan gelecek misafirlerini gözledi. Sağlığı, mal ve can güvenliği için kapı ve pencereleri defalarca açtı, kapattı ve hep kontrol etti.

Evin içerisini aydınlatmak için lamba kullandı. Isınmak için ocak veya soba yaktı. Yemek yedi, banyo yaptı. Eşi ve çocukları ile sohbet etti. Sevindi, üzüldü, gizli ve aleni konuşmaları oldu.

Çok kıymetli maddi ve maneviyatını şimdi harabe olan evinde güven altına aldı. En çokta bu evi, penceresini ve kapısını yaptırmak için ne kadar çalıştı, çabaladı ve dua etti. Yaptırınca da ailesini barındıracağı ve çocuklarına miras bırakacağı evi olduğuna ne kadar çok sevinmişlerdi.

Bir ömrü bu evde geçen o insanlarımız hakka yürüdükten sonra mirasçının, o anılara ve maziye ilgisiz ve alakasız olması, o dönemin gelenek ve kültürünü yok etmektedir.

Sadece binayı, kapı ve penceresini anlattık. Elbette ki bu evin içerisinde zamana ait mutfak malzemesi kap-kacak, gaz ocağı, lüks, gaz lambası, gemici feneri, kılık kıyafet, en önemlisi geleneğimizi ve kültürümüzü anlatan dokuma halı, çul, çuval, heybe, el emeği göz nuru diğer işlemeler. Hepsi birlikte yok olmaktadır.

Sahibi Hakka yürüdü ama yapı ve eşyaları kullansak, onların zamanı ile bizim zamanımızı örnek alsaydık belki biraz daha ilerde olurduk. Bunu anlamak için o yapı ve eşyalarla konuşmak gerekiyordu. Gerçi konuşmaya gerek yok, o yapı ve eşyalar zaten bir şeyler anlatacaktır.

Eklediğim fotoğrafın birinde ocaklık üzerinde duvara asılı o zaman kullanılan sanırım yakıt şişe hala asılı durmaktadır. Bu görüntüler elbette ki bir şeyler anlatıyor.

Bu binaları kullanmayı bir kenara koyalım korumasınıda yapamadık.

Bu evlerin bahçesinde ağaçlar öksüz, yetim. Kuyuların ve tulumbalarının suları kurumuş. Vaktiyle özene, bezene yapılan evler ise virane. Ürperten bir sessizlik, kuş sesi bile yok. Sadece akşamları baykuşlar ötüyor.

Hiç olmazsa kalan hatıraları koruyabilsek diyorum, ama bizim köy sevdamız böyle yıkılmaya mahkumdur. 27.07.2012

Sabırlı, sağlıklı, eğitimli ve doğru iletişimli kalın.

İsa BEÇİK

Karataş Gazetesi Tarih: 01-09-2015 16:35:07

"Bu ıssız aşiyanlar bir zaman candan muazzezdi

Bu damlar böyle baykuş seslerinden çın çın ötmezdi!"

Mehmet Akif ERSOY şiirinden alıntı.

***

"Bazı evlerin anıları büyüktür..

Yıkılmış olsa da çatısı,

Silinmiş olsa da boyası,

Dökülmüş olsa da sıvası,

Binlerce kilit de vurulsa kapısına..

Yüreğinin mabedidir o evler..

Baktıkça aklına çocukluğun gelir..

Basma fistanlı ninen gelir..

Masallar diyarı deden gelir..

Sevgiyle kurulmuş sofralar..

Sabun kokan yataklar..

Şeker tadında bayramlar gelir..

Ah o gidenler, giderken çocukluğumu da götürdüler.." (alıntı)

***

Bahçe mahallesi

Ocaklık üzerinde ateş yakmak tutuşturmak için duvarda asılı şişede gaz, ispirto ve yağ kullanılırdı. Fotoğrafı 2008 yılında çektiğimde hala duvarda asılı duruyordu.