Cere Peyniri

 Cere Peyniri 



Kendi cere peynirimiz köyde analarımız tarafından meşakatle yapılırdı.

Cere peynirinin lezzetini hatırlıyanlarımız vardır.

Her sene Nisan veya Mayıs ayı itibari ile kışlık cere peyniri yapılmaya başlanırdı.

Köyümüzde keçi besleyenmezdi. Doğal beslenen inek veya koyun sütü bir tencereye kaynatmak için konulurdu. 

Kaynama devam ederken, köyde doğal olan malzemelerden (kırkkat) sarkanat suyu, incir veya katılacak diğer malzeme sütün içine katılıp karıştırılır. Böylece sütün kesilmesi sağlanır ve oluşan topaklar kevgirle alınırdı.

Tüm süt kesilip peynir olana kadar bu işlem sürer.

Peynir olduktan sonra suyu dışarı sızdıran bir çuvala doldurulur. Çuvalın üzerine ağırlık konarak peynir suyunun tamamen süzmesi sağlanır.

Suyu süzülen peynir, çuvalından büyükçe bir kaba boşaltılır ve ufalanır. Tuzu veya ilave edilecekler eklenir.

Sonrasında cereye basmaya başlanırdı.

Cerede hava boşluğu kalmıyacak şekilde sıkı bir biçimde doldurulur.

Cere ağzı bir avuç kil toprak çamur yapılarak kapatılırdı.

Sonrasında serin bir yerde bekletilirdi.

Köy evinin mutfak kısmının en serin yeri kazılır ve çömlek ters çevrilerek gömülürdü.

Aylarca toprak altında kalır ve sonbahar mevsimi topraktan çıkrılır, afiyetle yenmeye başlanır.

Köyde peynir böyle yapılırken, aynı işlemden lor, beyaz peynir ve çökelekte yapılırdı. Bunlar toprağa gömülmezdi.

*

Karataş'ta okurken yağmurlu olmayan havada bisiklet ile gidip gelirdim. 

Yol üzerinde karacanağacı yanında bir tepede kil toprak ve yakınında incir ağacı vardı. Kil toprak ve ham inciri anam cere payniri için istediği için buradan alırdım. 

Sarkanat, Kurban Bayramında kesilen hayvanın sakatadı olan kırkkanat kurutulurdu. Buna sarkanat denirdi. Vakti gelince değişik şekillerde gerektiği gibi kullanılırdı. 

Eşimin bilgilerinden de yararlanarak hatırladığım bu yazıyı hazırladım. 22.12.2022

İsa Beçik

Cere - çömlek

Cere

Maşraba - çingil ve ıbrık

Cere, ıbrık, maşraba - çingil, bocut

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Böyle Çimdinizmi

Resim
Hiç Böyle Çimdiniz mi Köyde ilkokulda okurken koşar oynar toz toprak çamur olurduk. Evet, yaz mevsiminde anama oynamaya gidecem dediğimde; bakır güğümü güneşin olduğu yere koy, su kabağı ile tulumbadan su taşı, güğümü doldur,  derdi. Güğümü tulumbadan doldursam ağır olur kaldıramazdım. Onun için kabak tası ile suyu taşırdım. Güğümü güneşe yakın olsun, çok ısınsın diye taşın üzerine koyardım. Su kabağı tas ile güğümü doldurur ve kapatırdım. Sonra oynamaya giderdim. Oyun dönüşü güğümün yanına bakır teşt konur ve içine girerdim. Beni çimdirirken anamda tahta iskembeye otrurdu. Yeşil sabun kullanılırdı gözümü yaksada sesimi çıkartmazdım.  Böylece anamda beni bir güzel çimdirirdi. O zaman çeşme, elektrik ve güneş enerjisi ile şampuan yoktu. İşte benim böyle çimdiğim oldu. Hatıra olsun diye sıcak havada torunuma anlattım, bende yıkanacağım dedi. Köydeki gibi güneşe pilastik bidon koydum. Isındığını fark edince plastik leğen içerisine çocuğu oturttuk ve plastik bardak kullanarak çimd...
Devamı

Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği

Resim
Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği ""ÖLDÜKTEN SONRA RUHUN İLK "40' GÜNÜ NASIL GEÇER? Ruh bedenden ayrılır, ama bir süre cesedin başındadır. Defin sırasında etrafındaki her şeyi duyar, görür; ama müdahale edemez. Münker ve Nekir gelir, ruh ilk sorgusunu kabirde verir. Kabir ya nurla dolar ya da karanlıkla dolar. Ruh, ailesinin hâlini izler, özellikle ilk 7 gün. Bu süreçte rüyalarla mesaj vermeye çalışır. Okunan dualar, yapılan hayırlar doğrudan ona ulaşır. Yanında sadece bir şey vardır: Hayattaki amelleri. 7'si, 40'ı, 52'si... Bu günler sadece gelenek değil; ruhun beklediği duraklardır. Kırkıncı gün, bir eşik atlanır. Ruh artik yeni âleme geçer."" Alıntı * Köyde büyüklerimden bu konuyu aynen duymuştum ve uygulanırdı. Cenaze evine komşuları, akrabaları ve yakınları yemek taşırdı. Yemek zamanı toplanılır ve dua yapılırdı. Demeki 7'si, 40'ı, 52'sinde dua yapılması gerekiyor.  Geçenler Sarıçam ilçesinde 3. Gün taziye evine git...
Devamı

Santral Görevlisi ve Dilenci

Santral Görevlisi ve Dilenci Santral görevlisi anlatmıştı. Oruç zamanı Ramazan ayı idi. Görevden çıktım eve gidiyordum. Sokağımızın başında dervisten indim. Ayın sonu ve yarın maaş alacağız.  Çarşıdan eve gelirkin param olmadığı için hiç bir şey alamadım. Cebimde sadece ekmek parası vardı. Ekmeğide evimizin yanındaki bakkaldan alacaktım. Yürüyerek sokağı yarıladıktan sonra arkamdan biri yaklaştı, "Allah rızası için bir ekmek parası verirmisin" dedi. İnayet olsun dedim ama bir daha ekmek parası istedi. Oralı olmadım. Birkaç adım yürüdükten sonra yarın ödemek kaydıyla ekmeği bakkalımızdan alırım düşüncesi ile cebimdeki ekmek parasını vermek istedim. Çok geçmeden dönüp geriye baktığımda sokakta dilenci yoktu. Sokağımızda tali yol, sokak ve başka geçiş alanı yoktur. Dilenci bir anda yok oldu. Aklıma çok şey geldi ama işişten geçmişti. Bakkaldan ekmek aldım ve eve girdim. İftar vakti oldu, akşam ve yatsı namazını kıldıktan sonra yattım. Gece bir rüya gördüm... Dilenci rü...
Devamı