Bucağın Ağıdı
0187 - Bucağın Ağıdı
Bucağım da derki; dinler sözlerim,
Kapıya gidecek yolum kalmadı.
Server preslerden korktu gözlerim;
Dana, koyun, sığır, malım kalmadı.
Karaçalı derki; köküm söktüler.
Odun edip ateşlerde yaktılar.
Yerime yurduma pamuk ektiler.
Bir kuş sığınacak dalım kalmadı.
Kirişimde derki; çiçek açardım.
Konan arılara neşe saçardım.
Davadan korkar haktan geçerdim.
Söktüler köküm dalım kalmadı.
Arılarım derki; uçar giderdim.
Çoban olur kendi kendimi güderdim.
Türlü çiçeklerden balım ederdim.
Kurudu kovanım balım kalmadı.
Hendeklerim derki; suyumu süzerdim.
Olura olmaza canımı üzerdim.
Kemikli göle uzanır giderdim.
Körlediler beni halım kalmadı.
Çoraklarım derki; otum bitmezdi.
Bitse büyütmeye gücüm yetmezdi.
Beni satsan bile para etmezdi.
Güzel tarla oldum dölüm kalmadı.
Topuklu göldeki baharlar yazlar,
Misafir gelirdi ördekler kazlar.
Tezek toplardı gelinler kızlar.
Onlara verecek gülüm kalmadı.
Mulla Musa BULDUR (Mullaca dede) 1963
(Rahmetle anıyoruz)
31.10.2010 Paylaşan İsa BEÇİK
Yorumlar
Yorum Gönder