Ablam

             Ablam

Dört erkek, bir kız beş kardeşiz ve en büyüğümüz ablamdır.

Köyde doğmuş, eğitimin zor olduğu zamanda çocukluğu geçmiştir. "Kız çocuğu okumaz ayıptır" denmiş ve ablam okuyamamış. Her çocuk gibi camide dini eğitim almış.

Ablamla birlikte, köyde herkes gibi hergelenin yaylım yerinde yakacak olarak tezek, aynı yerde yemeklik ve çiğ yenilen bitkiler toplardık.

Kış mevsimi Akyatan gölde soğuktan donan ve kıyıya çıkan balıkları, Yaz mevsiminde gölde su buharlaşınca çukurlarda oluşan tuzları toplardık. Aile bütçesine katkımız olurdu.

Elektrik yoktu, yaşam şartları zordu. Ablam fırsat buldukça Kıbrıs Bayrak radyosunu dinlerdi. "Uykudamısın Sevgili Yarim" şarkısına severdi, bazan da eşlik ederdi. 

Ablamın "kız anam" diye konuşmaya başlaması hoşuma giderdi. Evlenince bir süre Adana'da kaldıktan sonra eşinin işi gereği Mersin'e taşındılar.  

Mersin 33 Şalgamı hizmetinden dolayı marka yapan Ramazan enişte kalp krizi sonucu rahmetli oldu. Köylümüzü beğendiği için, ölürsem Gölkaya Kabristanlığına defnedin vasiyeti yerine getirildi.  

Enişteden sonra ablam geçim sıkıntısı çekti. Buna rağmen kızını okuttu ve iş sahibi yaptı.

Babam ve bir kaç yakını hariç, kimseden maddi ve manevi destek görmedi. 

Yeşil Kart çıkartmasını sağlamıştım. 

Miras tarlasını, kızın var tarla ele gitmesin diyerek dolaylı olarak elinden almak istediler. Alamadıkları için dışlayanlar da oldu. 

*

Emekli olduktan sonra Mersin'de ablamı sıkça ziyarete gittim ve bol bol sohbet ettik. 

Adana'ya geldiğimde ilk dini bayramda, ablam ve diğer kardeşlerimle köyde ata kabirlerini ve ağabeyimizi ziyaret ettik. 

Ziyaretimizde ağabeyim ile diğer kardeşlerimin tartışmasında gerçekleri öğrendim. Dedikoduyla kabarmışlar ve hiç kimseyle yüzleşmemişlerdi. Ablam tartışmayı önleyemediği için üzülmüştü.

**

Rahmetli babamın BAĞ-KUR'u ile ilgili yapılması gereken işlemlere başladım. Evraklar köy adresine gidiyordu. Köyde ilgilenen olmadığı için evrak geç geliyordu. 

BAĞKUR borcunu ödeyip işlemleri bitirdikten sonra 2006 yılında ablamın emekli olmasını sağladım.

Maaş kartı,  sağlık karnesi ve diğer evraklarını ablama teslim ettim. Birde cep telefonu ve hat aldım. Konuşma bedelini de ödeyeceğimi söyledim. Kullanmasını öğrettim. Sevinmişti.

Artık sağlık karnesi vardı. Önce ağız ve çene sağlına bakıttı. Dişlerini yaptırdı. Sonra yakın ve uzak gözlüğü aldı. Hastanede checkup yaptırdı. Şeker, kolesterol ve tansiyon için pehriz ile ilaç uygulamasına başladı.

Telefonla sık sık görüşüyorduk. Seviniyordu ve babama da dua ediyordu. 

Birde baba, ana ve atamızın tapu işlemlerini takip ettim. Tarlanın tapu kaydı  adına çıkınca çok sevinmişti. 

Sonra bir ziyaretine gittiğimde; İmkanım ve sahiplenenim yoktu. Akrabaları, büyüklerimi özledim, senelerdir görmüyorum dedi.

2007 Yılında Bayramda davet ettim. Arife günü diğer kardeşlerimle birlikte kabir ziyaretine gittik. Sonra köyde ağabeyimizin evine de uğradık.

Sohbet arasında kardeşlerim yine dedikodudan duydukları ile gereksiz tartışma yapınca ablam, "kız anam, durun şu bayram günü" diye ikaz etti ama sözünü dinleyen olmadı. Kalkın gidiyoruz diyerek tartışmalı ve kovulmuş gibi köyden ayrıldık.

Akşam, özledim dediği Adana Kebap ve şalgam siparişi verdik. Yemek bahane ablama güzel bir morel oldu.

Bayramın bir ve ikinci günü büyüklerimizi ziyaret ettik. Üçüncü günde diğer akrabaları gezdik. Sevindi ama yıllar sonra akrabanın yaşlılık halini görünce duygulandı. 

***

Ablam Mersin'e gittikten sonra aradan bir zaman geçmişti ki uyduruk dedikodular kulağıma geldi. 

Bir seferde alış veriş yaparken bir akrabamla karşılaştım. Bana şöyle dedi "Ablan sefil durumda, hasta olduğunu ve hastaneye gidemediğini, yardıma muhtaç olduğunu" anlattı. Yalan söylüyordu. Çünkü ablamı BAĞKUR emeklisi yaptırdığımı, telefon aldığımı ve sıkça görüştüğümden haberi yoktu. 

Mersin'e işi düşen yakınlarımızdan zorunluluk nedeniyle ablama uğramışlardır. İşleri görüldükten sonra da ablamın halini kınayanların olduğunu yine dedikodudan duydum.

Huzur bozmak için laf taşıyıp dedikodu yapanlardan çok yalanlar duydum. Ama hiç kimse yüzleşme cesareti gösteremedi. 

Bu gelişmeler hısımlık duygusunu, hasımlık duygusuna çevirmeye başlamıştı. Yüzleşmedikleri için de bir bir benden uzaklaştılar.

Olup biteni ablama anlattım. "Allah biliyor, kadısını aldığım, benim yüzümden kimseyle kötü olma, kimsenin hakkı bende kalmasın da varsın diyeceklerini desinler," dedi. 

****

İkamet ettiği Mersin'de beyin kanaması sonucu  yoğun bakımda bir ay tedavi gören ablam, 22.02.2021 günü vefat etti. 

Dünyada etkisini gösteren korona virüs salgınından dolayı cenaze törenleri de değişmişti. Buna rağmen ablamın vasiyeti üzerine cenazesi Karataş Gölkaya Kabristanlığında, eşinin yanına defin işlemi nasip oldu. Cenazesinde son görevimi de yaptım.

Akrabalardan ve ailemizden bir kısmının vefasızlığından dolayı aile sevgimiz, saygımız, güvenimiz, ahde vefamız, kardeşlik ve akrabalık ilişkilerimiz de gömüldü. Yine de Allah bilir ama her şey Ahiret Mahkemesine kaldı.

Asil olan davranış, cenaze merasimine katılmak değildir. Hayattayken, insanlarımızın kadrini ve kıymetini bilmektir. Onların yaralarını sarmak, yaşam yolculuğunda yalnız bırakmamaktır.

*****

Salgın tedbirleri nedeniyle bir araya gelemiyoruz. 22.02.2022 Günü ölümünün birinci yılı vesilesiyle ablama ve tüm geçmişlerimize Fatiha okuyup dualarımızı yapalım inşallah. 

Çıkarları için yıkıcı dedikodu yaptıkları halde "garip geldi, garip gitti" diyenlere ve yanlış düşünenlere de bu yazım cevap olsun. 22.02.2022

İsa Beçik 

Sabırlı, sağlıklı, eğitimli ve doğru iletişimli kalınız. 

Not; İkram ve duaları Allah kabul etsin.

Rahmetli ablamın, gençliğinde severek dinlediği "Uykudamısın Sevgili Yarim" şarkının bir kısmı ve anılardan birkaç fotoğraf ile hazırladığım video. 📷 İsa Beçik

Eşeli ebem ablam ve ağabeyim yıl 1952