Adana Tarihinde Bir Kısa Yolculuk

Adana Tarihinde Bir Kısa Yolculuk

Çukurova Üniversitesi Türkoloji Araştırmaları Merkezi (ÇÜTAM) Kültür Evinde 28 Şubat 2024 Çarşamba günü, Öyküleriyle Beraber Adana Tarihinde Bir Kısa Yolculuk, konulu konferansta Doç.Dr. İsmail Güneş hocamızı dinledim.

Pamukla ilgili hikaye kısmında Yüerğir Ovası ve Karataş'tan kıymetli tarihi bilgiler verdi. 

Soru bölümünde söz aldım ve Marşal yardım döneminde, Amerka'nın ve batılı ülkelerin kaliteli pamuğumuzu alarak, kaliteli pamuğumuzdan üretilen kaliteli basma kumaşlarımızıda kötülediklerini...

Marşal döneminin hediyesi olarak kalitesiz Amerkan pamuğu ve Basmada Fistan Giyemem türkü öyküsünü anlattım. 

Doç. Dr. İsmail Güneş hocamız önemli olan bu konuyla ilgili ayrı çalışma yaptığını, kitap olacak kadar bilgi topladığını söyledi. 

*

Biliyormusunuz bu konferanstan sonra;


Ata yurdumuz Yüreğir Ovası ve Karataş ilçemizi tekrar gezdim.

Her geçtiğim belde de yaşamış ve ahirete intikal etmiş olanlara duamı ettim. 

Konferansta edi diği bilgiler daha önce de okuduğum gazete, dergi ve kitaplardan bu konuyla ilgili bilgim vardı.

Araziye baktım, yaşanmış yerlere baktım, yaşıyanları düşündüm ve gelecek kuşak için çektikleri meşagat ve sıkıntıyla çalışmalarını düşündüm. Böyle bir duygu ile Yüreğir Ovasında her fırsatta fotoğraf çektim. 

Birde Mescit gördüm;

Otonun yakıt deposu kırmızı gösteriyordu. Bir istasyonda durduğumda çok yakınımdan ezan okunmaya başladı. Yakında Cami yoktu ve ikindi vaktiydi. Çevreden duyulacak kadar ezan sesinden dolayı cami sordum. Burada cami yok mescit var, ezan ordan okunuyor denildi.

Bakındım bina üstünde hoparlörü gördüm. Bina ön cepe en üstte MESCİT yazınını ve yanı başında besmeleyi gördüm. İş yerinin bir odasını Mescit olarak tashis etmişler.

Önemli olan ezan sesinin çevreden duyulması amaçlı olduğunu öğrendim. Şükürler olsun. Emeği gerenlere dua ettim.





















Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Böyle Çimdinizmi

Resim
Hiç Böyle Çimdiniz mi Köyde ilkokulda okurken koşar oynar toz toprak çamur olurduk. Evet, yaz mevsiminde anama oynamaya gidecem dediğimde; bakır güğümü güneşin olduğu yere koy, su kabağı ile tulumbadan su taşı, güğümü doldur,  derdi. Güğümü tulumbadan doldursam ağır olur kaldıramazdım. Onun için kabak tası ile suyu taşırdım. Güğümü güneşe yakın olsun, çok ısınsın diye taşın üzerine koyardım. Su kabağı tas ile güğümü doldurur ve kapatırdım. Sonra oynamaya giderdim. Oyun dönüşü güğümün yanına bakır teşt konur ve içine girerdim. Beni çimdirirken anamda tahta iskembeye otrurdu. Yeşil sabun kullanılırdı gözümü yaksada sesimi çıkartmazdım.  Böylece anamda beni bir güzel çimdirirdi. O zaman çeşme, elektrik ve güneş enerjisi ile şampuan yoktu. İşte benim böyle çimdiğim oldu. Hatıra olsun diye sıcak havada torunuma anlattım, bende yıkanacağım dedi. Köydeki gibi güneşe pilastik bidon koydum. Isındığını fark edince plastik leğen içerisine çocuğu oturttuk ve plastik bardak kullanarak çimd...
Devamı

Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği

Resim
Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği ""ÖLDÜKTEN SONRA RUHUN İLK "40' GÜNÜ NASIL GEÇER? Ruh bedenden ayrılır, ama bir süre cesedin başındadır. Defin sırasında etrafındaki her şeyi duyar, görür; ama müdahale edemez. Münker ve Nekir gelir, ruh ilk sorgusunu kabirde verir. Kabir ya nurla dolar ya da karanlıkla dolar. Ruh, ailesinin hâlini izler, özellikle ilk 7 gün. Bu süreçte rüyalarla mesaj vermeye çalışır. Okunan dualar, yapılan hayırlar doğrudan ona ulaşır. Yanında sadece bir şey vardır: Hayattaki amelleri. 7'si, 40'ı, 52'si... Bu günler sadece gelenek değil; ruhun beklediği duraklardır. Kırkıncı gün, bir eşik atlanır. Ruh artik yeni âleme geçer."" Alıntı * Köyde büyüklerimden bu konuyu aynen duymuştum ve uygulanırdı. Cenaze evine komşuları, akrabaları ve yakınları yemek taşırdı. Yemek zamanı toplanılır ve dua yapılırdı. Demeki 7'si, 40'ı, 52'sinde dua yapılması gerekiyor.  Geçenler Sarıçam ilçesinde 3. Gün taziye evine git...
Devamı

Santral Görevlisi ve Dilenci

Santral Görevlisi ve Dilenci Santral görevlisi anlatmıştı. Oruç zamanı Ramazan ayı idi. Görevden çıktım eve gidiyordum. Sokağımızın başında dervisten indim. Ayın sonu ve yarın maaş alacağız.  Çarşıdan eve gelirkin param olmadığı için hiç bir şey alamadım. Cebimde sadece ekmek parası vardı. Ekmeğide evimizin yanındaki bakkaldan alacaktım. Yürüyerek sokağı yarıladıktan sonra arkamdan biri yaklaştı, "Allah rızası için bir ekmek parası verirmisin" dedi. İnayet olsun dedim ama bir daha ekmek parası istedi. Oralı olmadım. Birkaç adım yürüdükten sonra yarın ödemek kaydıyla ekmeği bakkalımızdan alırım düşüncesi ile cebimdeki ekmek parasını vermek istedim. Çok geçmeden dönüp geriye baktığımda sokakta dilenci yoktu. Sokağımızda tali yol, sokak ve başka geçiş alanı yoktur. Dilenci bir anda yok oldu. Aklıma çok şey geldi ama işişten geçmişti. Bakkaldan ekmek aldım ve eve girdim. İftar vakti oldu, akşam ve yatsı namazını kıldıktan sonra yattım. Gece bir rüya gördüm... Dilenci rü...
Devamı