Kalaycımız

 Kalaycımız

Karataş'ta bakır kap kacak kalaycısı vardı. İsmini hatırlıyamadım. Bacağından veya belinden özürlüydü. Bastonla yürürdü. Bu haliyle bisiklet sürdüğü de olurdu.

Şindiki Karataş Ziraat Bankasının yeri arsa idi. Burada eğreti baraka dükkanı vardı, kalaycılık yapardı.

Kalaycı idi ama Oruç zamanı sahur vaktinde ve düğünlerde ustaca davul çalardı. Yorumları ile pekte güzel türkü söylerdi.

Yaşantısında, işinde bilgili ve rahat bir insandı.

Günümüzde rahat davranışlı bu tür insanlara "kendini aşmış" diyorlar. Bana göre de takdire şayandı.

Babamla iyi dosttu. Yanlarında olduğum zaman sohbetletini dinlerdim.

Kalay için getirilen kap kacakları bir bir incelerdi. Özürlü, ezik, çatlak vs kapları sahibine bildirirdi. Gerekirse tamir yapacağını ve ödeme bedelini anlatırdı.

Kap sahibi sana güveniyorum, gereğini yap desede kalaycı; "önce dövüşelim sonra barışalım" derdi. Böylece bir haksızlığı önlemiş olurdu.

Bakır teş, kapaklı sahan, kalaylı tepsi, hereni ve kazanı görünce o güzel günler aklıma geldi.

İlk gençlik yıllarımdı, bir özel şirket olan Harfiyat ve Nakliyatta çalışmaya başladım. Bu şirketle birlikte Kerkük Yumurtalık Petrol Boru Hattının Şanlıurfa mıntıkasında, İtalyan ve Alman şirketlere birlikte çalıştık.

Bu çalışmam yöremizden ilk ayrılışımdı.

Sonraki yıllarda memur olarak değişik illerde çalıştım. Kısıtlı olan senelik izinlerde ancak aile büyüklerimizle görüşüyordum.

2004 Yılında emekli olup Adana'ya geldiğimde görmek istediğim bir çok baba dostu kimselerin Hak'ka yütüdüğünü öğrendim. Bunlardan biri de anlattığım bu güzel insan kalaycımızdı.

Çok şey öğrendiğimiz geçmişlerimizi saygı ve rahmetle anıyorum. 24.12.2022

İsa Beçik