Yaz Mevsimi

 0269 - Yaz Mevsimi


Yaz mevsimi köyde çalışma demekdi
Mesai gündoğmadan tarlada başlardı
Güneşin altında alınteriyle nasip aranırdı
Serinletici klima, vantilatör bilinmezdi
Aşağı yeli ve ağaç gölgesi yeterdi
Çalışarak terlemek üretimin huzuru idi
Günbatımında eve gelinir, mesai biterdi.

Çalışırken her halimize şükredilirdi
Analarımız bacılarımızda tarlada çalışırdı
Eve geldiklerinde ev işlerine sarılırdı.
Akşamlarıda el işi yapmanın hayali vardı
Sofrada bir tabak ve yeterli kaşık olurdu
Halil İbrahim bereketi denir ve yenirdi.
Beğenilmeyen yemek olmazdı.

Elektriğin olmadığı zamandı
Televizyon yok dizi takibi yokdu.
Radyodaki arkası yarın dinlenmezdi.
Çünkü sabah erkenden işe gidilecekdi
Sabah horoz sesi ile uyanılırdı
O gün bir geçim savaşı başlardı.
Çalışmak ibadet gibi bilinirdi

Saygı ve sevgi vazgeçilmezdi
Bir yatakta bir kaç çocuk yatardı
Yinede güzel hayaller kurulurdu
Babaların akşam sohbeti güzel olurdu.
Büyüklerin anlattığı hikayeyle uyunurdu.
Köyde yardımlaşma başta olurdu
Köylü samimi sohbeti severdi.

 Acı ve tatlı günlerde iyilik yarışı yapılırdı
Ahiret alemine önem verilir, hatırlanırdı
Şekle bakılmaz gönüle kıymet verilirdi.
Herkes her haline şükrederdi
Zengin olmaya pek heves olmazdı
O sıcakda yinede helal lokma aranırdı
Üretmenin tadı hiç birşeye değişilmezdi

Tatil nasıl bir şey bilinmezdi
Paylaşmak yaşamın tadıydı
Hastalık çalışmayla şifa bulurdu.
Günümüzde teknoloji gelişti
Makine çalıştı, boş vakitler arttı
Dedikodu, yalan ve yanlış çoğaldı.
Böylece hastalıklar da arttı.

İsa Beçik 


Not; sergilerden aldığım fotoğraflar bana çocukluk ve gençlik yıllarımızı, köyden maziyi hatırlattı.


























Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Böyle Çimdinizmi

Resim
Hiç Böyle Çimdiniz mi Köyde ilkokulda okurken koşar oynar toz toprak çamur olurduk. Evet, yaz mevsiminde anama oynamaya gidecem dediğimde; bakır güğümü güneşin olduğu yere koy, su kabağı ile tulumbadan su taşı, güğümü doldur,  derdi. Güğümü tulumbadan doldursam ağır olur kaldıramazdım. Onun için kabak tası ile suyu taşırdım. Güğümü güneşe yakın olsun, çok ısınsın diye taşın üzerine koyardım. Su kabağı tas ile güğümü doldurur ve kapatırdım. Sonra oynamaya giderdim. Oyun dönüşü güğümün yanına bakır teşt konur ve içine girerdim. Beni çimdirirken anamda tahta iskembeye otrurdu. Yeşil sabun kullanılırdı gözümü yaksada sesimi çıkartmazdım.  Böylece anamda beni bir güzel çimdirirdi. O zaman çeşme, elektrik ve güneş enerjisi ile şampuan yoktu. İşte benim böyle çimdiğim oldu. Hatıra olsun diye sıcak havada torunuma anlattım, bende yıkanacağım dedi. Köydeki gibi güneşe pilastik bidon koydum. Isındığını fark edince plastik leğen içerisine çocuğu oturttuk ve plastik bardak kullanarak çimd...
Devamı

Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği

Resim
Türk İslam Kültüründe Unutulan Cenaze Geleneği ""ÖLDÜKTEN SONRA RUHUN İLK "40' GÜNÜ NASIL GEÇER? Ruh bedenden ayrılır, ama bir süre cesedin başındadır. Defin sırasında etrafındaki her şeyi duyar, görür; ama müdahale edemez. Münker ve Nekir gelir, ruh ilk sorgusunu kabirde verir. Kabir ya nurla dolar ya da karanlıkla dolar. Ruh, ailesinin hâlini izler, özellikle ilk 7 gün. Bu süreçte rüyalarla mesaj vermeye çalışır. Okunan dualar, yapılan hayırlar doğrudan ona ulaşır. Yanında sadece bir şey vardır: Hayattaki amelleri. 7'si, 40'ı, 52'si... Bu günler sadece gelenek değil; ruhun beklediği duraklardır. Kırkıncı gün, bir eşik atlanır. Ruh artik yeni âleme geçer."" Alıntı * Köyde büyüklerimden bu konuyu aynen duymuştum ve uygulanırdı. Cenaze evine komşuları, akrabaları ve yakınları yemek taşırdı. Yemek zamanı toplanılır ve dua yapılırdı. Demeki 7'si, 40'ı, 52'sinde dua yapılması gerekiyor.  Geçenler Sarıçam ilçesinde 3. Gün taziye evine git...
Devamı

Santral Görevlisi ve Dilenci

Santral Görevlisi ve Dilenci Santral görevlisi anlatmıştı. Oruç zamanı Ramazan ayı idi. Görevden çıktım eve gidiyordum. Sokağımızın başında dervisten indim. Ayın sonu ve yarın maaş alacağız.  Çarşıdan eve gelirkin param olmadığı için hiç bir şey alamadım. Cebimde sadece ekmek parası vardı. Ekmeğide evimizin yanındaki bakkaldan alacaktım. Yürüyerek sokağı yarıladıktan sonra arkamdan biri yaklaştı, "Allah rızası için bir ekmek parası verirmisin" dedi. İnayet olsun dedim ama bir daha ekmek parası istedi. Oralı olmadım. Birkaç adım yürüdükten sonra yarın ödemek kaydıyla ekmeği bakkalımızdan alırım düşüncesi ile cebimdeki ekmek parasını vermek istedim. Çok geçmeden dönüp geriye baktığımda sokakta dilenci yoktu. Sokağımızda tali yol, sokak ve başka geçiş alanı yoktur. Dilenci bir anda yok oldu. Aklıma çok şey geldi ama işişten geçmişti. Bakkaldan ekmek aldım ve eve girdim. İftar vakti oldu, akşam ve yatsı namazını kıldıktan sonra yattım. Gece bir rüya gördüm... Dilenci rü...
Devamı